Filtrelerle görünüşümüzü, maskelerde ruhumuzu gizleyip ait olmadığımız yerlerde yok oluyor, ne kadar eksildiğimizi bile fark edemiyoruz. İşte tam da bu yüzden, gel vatandaş gel; satılık hayatlar burada!

İnsan bu ya; unuttukça yaşar, yaşadıkça unuturmuş.

Alışılmışın koynunda yaşayanlar, yeni atlas arayanları onaylamaz, desteklemez ve benimsemezlermiş; çünkü cesaret onlar için uzak ve hiç var olmamış bir kıtaymış.

Aşk; yaslanmak, dinlenmek, dinlemek ve gözlemlemekti ve hayat onlara bunu kanıtlamak istiyormuşçasına davranıyordu.

Ah benim kırılgan gençliğim ne bahtın kara ne de hayat . Pencere sandığın şey sadece duvarmış, duvarın soğuğunu hayat sanmışsın. Hayat coşkun akan bir ırmak, çağlayan bir pınar, ormanda koşan bir ceylan, parkta oynayan bir çocukmuş. 

Önümde duran iki mavi kaplı defter, biri geçmiş, biri bugün. Bugünü dünle kirletmeyecek ve pek tabii dünden öğrendiklerimi unutmayacak kadar büyüdüm.