“ Huzuru, anlam arayışı edinen kalbimin tam aksi bir istikamette son süratle yol aldığını
gördüğümde yalnızca durdum. Kalabalıkların sesine kapılan ruhumla yüzleşiyordum adeta, ya da yüzleşme ihtimalim yüzüme bir tokat edasıyla çarpmıştı. Olurda bir gün bu yaşam benden hesap sormak isterse, cevaben göstereceğim dopdolu, koskoca, tertemiz bir kalp olduğunu bilerek yaşamak istiyordum.”

“Her gün değişen normlardan, yer değiştiren ya da tepetaklak olan algılarımızdan bağımsız vicdanlı olmaya umut ediyorum. Sade, sıradan bir vicdan.”

“Kendini küçük sanmanın bedeli yok
sayılmakla ödenmişti ve çığlık, tam da yok olmanın eşiğinde doğdu. Bu karanlığı
durdurmaya yetmedi, yalnızca şunu duyurdu:
Gölge küçüldüğü için değil, sustuğu için silinmişti.”