“Çok sevdiğim bir arkadaşım bana “ Hayat, bize seçme hakkı bırakmadığı şeylerin pişmanlığında ya da üzüntüsünde kaybolduğumuzda değil;
kabullendiğimiz anda, çabaladığımızda ve akışa güvendiğimizde parlıyor.” demişti. Benim yolculuğum da tam olarak bu cümleyi içselleştirdiğimde, bitti sandığım yerde başladı.”
Akışta Süzülmek: Albatros
Kendine Dönemeyen Yol
“Yalnızca çiçekler, sarmaşıklar, ağaçlar ve taş yığınları bırakmaz insan bu yolda. Her
bir adım, geçmişinden kopup yolun üzerine asılmış yeni bir tablodur. Kimi renklerini
çocukluğundan alır, kimi gölgesini en sessiz vedalarından, kimi ise henüz adını koyamadığı yaralarından. Yol, yürüdükçe uzayan bir çizgi değil; insanın kendinden eksilte eksilte çizdiği bir portredir aslında.”
Kendimle Baş başayım
“Gri” Alan Dengesi
“Bizi de birbirimize gerçekten bağlayan şey kusursuzluklarımız değil, o belirsiz gri alanlarda birbirimizin hatalarına şefkatle sarılabilme cesaretimiz oluyor.“
