Kelimelerle süslemek bazen kirletir ortalığı. Hep derim ve yine demek üzereyim sanırım. Diyorum, her şey konuşulamaz. Her şey kelimelere karşılık gelmez. Bazı şeyler anlatılmaz. Bazı şeylerin tarifi yoktur. Bazı günlerin, bazı hislerin ve bazı insanların…

Yıllardır seninle olan, ama yıllardır da kullanmadığın herhangi bir eşya. İşte bazen atmak gerekiyor o eşyayı. Yerine yenilerini koymak için…

Kimi zaman bir plakta, cızırtılı seslerle sana karışan, sana dokunan, ruhunu zedeleyen, geçmişini kurcalayan, yaramaz bir çocuk gibi misafirlerin önünde, odandaki eşyaları bulup bulup sana getiren bir şarkı.

Ama bir taraftan da gizleyemediğim bir huzur var içimde. Anılarıma, yaşadıklarıma ve bütün geçmişime hiç kimsenin zarar veremeyeceğini bilmenin huzuru. Bana ve sadece ‘bana’ ait olduklarını;onları yıllarca orada güvende tutacağımı bilmenin huzuru.

İçinde benim ve senin de bulunduğun bu büyük kalabalığın büyüklüğünün aksine, küçücük bir şeye ihtiyacı varmış. Küçük bir ‘umut parçasına’. Sokakta saklambaç oynayan bir çocuğun, siz onun saklandığı yerden geçerken, ellerini dudaklarına götürüp sessizce “Şşş, saklambaç oynuyoruz da..” deyip, içtenlikle gülümsemesi kadar küçük bir şeye.