(Bu yazıyı okumak yaklaşık 4 dakika sürmektedir.)
İnsan, en sevdiğine de veda edebiliyormuş. Duygularından uzak düşebiliyormuş. Yan yana yürüdüğü yollardan ayak izlerini silebiliyormuş. Hiç bitmez dediği sevgi tükeniyor, kopmaz dediği bağı, kopabiliyormuş.
“Kimseyi kendinden çok sevme, kimseye gereğinden fazla bağlanma.” derdi annem hep. “Sonra çok acı çekersin.” Herkesin dilinde dolaşan bu tavsiye cümlesini duyduğumla unutmam bir olurdu önceden. Ne demek istediğini şu an daha iyi anlıyorum ve bu cümleyi kafamdan bir türlü atamıyorum.
Yabancılaştığımı fark ediyorum. Güneşe, ağaçlara, sokakta dolaşan kedilere, en çok da kendime. Hepsi bir bir uzaklaştı sanki benden. Kalbimde yavaş yavaş tükenen sevgileriyle birlikte silinip gidiyorlar hayatımdan birer birer. Ne anıları kalıyor ne de kalbimdeki mirasları.
Kalbime ilk dokundukları anları hatırlıyorum da ne kadar ağır gelmişti bu heyecan küçük bedenime. Zaman durmuştu, sonunu göremediğim mis kokulu bir bahçenin içerisinde, benekli bir kelebeğin peşinden koşturuyordum. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki bir an göğüs kafesimden çıkıp kelebeği o yakalayacak sanmıştım.
Tam tepeden vuran güneş toprağı ısıtıyor ve yaydığı ısıyla sanki bedenimi kucaklıyordu. Toprak ana tarafından sarılıp sarmalanmış gibi hissediyordum. Pantolonun açıkta bıraktığı bacaklarıma diken gibi batan çimenleri bile hissedemiyordum çünkü burnuma gelen güzel kokulardan kendimi alamıyordum.
Zaman yeniden akmaya başladığında yaşadım ilk hayal kırıklığımı. Geçip gittiğini ve bir su gibi akıp bittiğini görmek başımı döndürdü. Ne kadar tutmaya çalışsam da tutamadım, ellerimden kayıp gitti ve ardında derin kesikler bıraktı. Bundan sonra ne zaman benden geçip giden zamanı hatırlasam avuçlarım sızladı. Şimdi ise çimenlerin kokusu çok uzakta, güneş artık ısıtmıyor ve sular yavaş yavaş çekiliyor.
Yaşlanıyorum, kayboluyorum. Zamanla birlikte ben de siliniyorum. Artık zaman değil ben yitip gidiyorum ve kimse beni tutamıyor. İnsanların hayatlarından hayal kırıklığı olarak geçiyorum, avuçlarında derin kesikler bırakıyorum ve beni hatırladıklarında avuçları sızlayacak.
Yazar: Züleyha Yıldırım
Görsel Kaynak: https://pin.it/1PUCDw7Jt
