(Bu yazının okunma süresi yaklaşık 2 dakikadır.)
Duygusal bağlar belki de kopması en zor olan, gözle görünmeyen ama en kuvvetli olan bağlardır.
Kimine göre bir soğukluk, kimine göre mesafe, kimine göre ise ölüm kopartabilir bu bağı. Ama kendimize sormamız gereken bir şey var: Bunlardan hangisinin dönüşü var?
Ölüm kimine göre nokta kimine göre ise noktalı virgüldür. O sıkı sıkıya bağlandığın kişi ile nokta da koysan noktalı virgül de koysan ayrılmak zor gelir.
Kızgınlıklar, kırgınlıklar, beraber geçirilen, gülünen anlar, bazen bu bağı kalınlaştırır, bazen ise inceltir. Kopma noktasına gelse bile onu kaybetmek en zorudur. İşte bu noktada karşılar bizi yas.
Yas bir anlama sığamaz, onu bir kalıba sokamazsınız çünkü herkese zuhur etmesi farklıdır. Yaşanılan olayın verdiği ağırlık ve şok ile beraber ilk zamanlar anlaşılmasa bile, sonra bir hatıradan, bir kokudan, bir anlık düşünceden karşılar seni.
Belli bir zaman geçer, işte atlattım artık aklıma da gelmiyor dediğin günün gecesi, uykunda ağlayarak bulabilirsin kendini.
Yas yeri geldiğinde yaşanılması, üstesinden gelinilmesi bir durumdur. Hepimiz insanız, hepimizin bir yumuşak noktası var. Ordan vurulmak ve buna tepki göstermek kimseyi küçültmüyor.
Ancak unutulmaması gereken noktalar da vardır. İstersen o duygusal bağı elli kişi ile kur, istersen yüz istersen de bir kişi ile. Ana nokta şudur ki, bağın çıktığı kişi sensin. O duyguyu, sevgiyi, özlemi yaşayan sensin. Bu süreci kendimize zindan etmeye lüzum yok. Kalbinin üstündeki yorgunluğu gerekirse kendimiz sileceğiz. Yeri gelecek eğlenecek, yeri gelecek ağlayacağız ama ana noktaya yani kendimize geri döneceğiz.
Unutulmamalıdır ki bağın çıktığı ana noktaya zarar gelirse, önceki bağların da bir anlamı kalmayabilir, gelecektekilerin de.
Sonsuzluğu arayan ruhumuza ve bağlarımıza belki de noktalı virgül koyup daha iyisini beklemek, belki de buna dua etmek, her şeyi daha çok kolaylaştıracaktır.
Yazar: Sümeyye Küçükali
