(Bu yazının okunması yaklaşık olarak 2 dakika sürmektedir.)
Güneş ışınları dalların arasından sızarak onu aydınlatıyordu. Toprağın kuruluğu hareket etmesini zorlaştırıyordu. Yavaş yavaş hareketlendi, artık sabah olmuştu. Her şey normal seyrinde ilerliyordu. Bir şeyler yemek için ilerlerken yaptıklarını, yapacaklarını düşünüyordu. Evi daha geçen ay değişime uğradı, omuzundaki yükten biraz da olsa kurtulmuştu. Tek bir şeyden şikayetçiydi, yüreğindeki boşluğu daha dolduramamıştı. İlerlemeye devam ettikçe bedenine değen bitkilerden gelen soğukluk onları ferahlatıyordu. Ferahlık ona huzur verdi. Hüznü biraz da olsa verdiği nefes gibi etrafa saçıldı.
Doğa hayatta kalmak ve yaşamını sürdürmek için çok çalışır, geceleri bile uyumazdı; kendini çok güzel iyileştirirdi. Kendini iyileştirme konusunda insanlar kadar aciz değildi.
İnsanın ayak basmadığı yer cennetti. Kırılmamış dallar, çiğnenmemiş otlar, kökünden ayrılmayan ağaçlar… “Burası cennet!” dedi.
Cennet!
Cennet kısa sürmez mi?
Sizin cennetiniz de kısa sürmedi mi?
Eğer hayattaysanız iyi bir şeyin sonuna illaki gelirsiniz. Sonluluğun kıskacından kurtulunamazdı.
Her iyi bir şeyin sonu elbette kötüyle sonuçlanırdı. Masallardaki gibi hiçbir şey mutlu sonla bitmezdi, bize gizlenilmiş gerçekler öğretildi.
Ateşler içindeki kozalar rüzgarın savrulmasıyla kalbi cennetten yana olan kaplumbağanın yanına düştü. Cennetin cehenneme dönüşmesi insanın döllenmesi kadar hızlıydı. Bir insan doğacaktı ve cehennem cenneti yutacaktı. Alevler içinde kalan kaplumbağa kafasını evinin içine soktu. Söyler misiniz, kurtulmak mümkün müydü? Evinin yanarken yaptığı çıtırtıları kulağında, yanık etinin kokusu burnunda… Bu kimin suçu, hak etmiş miydi? Bunları nasıl düşünsün, o sadece yaşama içgüdüsüyle dolup taşıyordu. Madem insanı diğer canlılardan ayıran özelliği düşünmekti, onlar düşünmeliydi. Sahi, olanları düşünmüşler miydi? Düşünmek için hala geç miydi? Kaç orman daha can verecekti?
Yazar: Büşra Sarıkaya
Görsel kaynak: https://tr.pinterest.com/pin/120541727519145917/
