Çünkü hayattan kopmuş ve her şeyden uzaklaşmış bir insana hiçbir şey güven veremezdi.

 Parçalar… Tek tek ele alındığında anlamı değişen; içinde bulunduğu bağlamda sırasına, dizilimine ve zamanına göre farklı anlamlar yaratan parçalar…

Dakikalar saniyelere, saniyeler saliselere bölünmeye başladı. Ne zaman son bulacaktı bu acı?

Soluk soluğa koştururken fark ediyorum: O hem her yerde, hem sanki tek bir yerde. Beni peşinden sürüklüyor.

İnsanın bulunması demek: Aynı zamanda kendisiyle, hatalarıyla, korkularıyla ve tüm duygularıyla yüzleşmesi de demektir. Belki bu sebeple kendisiyle yüzleşmekten korkanlar sürekli saklananlardır. Oysa kendisinden saklanana bir başkası nasıl el uzatabilir?