Ancak sende zuhur eden ama kendimde eksik saydığım ne varsa bağ oluyordu ayağıma. Bu bağlardan kurtulmak için sana doğru attığım her adımda uzaklaşıyordun benden. Çünkü senden bir parça koparmamı değil, kendi parçalarımdan bir bütün olmamı istiyordun önce. 

Köklerimizi ulaştırmak isteyeceğimiz bir hayat olmalı, bulunduğumuz saksıyı çatlatıp içine karışmak isteyeceğimiz… İşte ancak o zaman diğerleriyle birlikte olma hâlimiz bir anlam kazanabilir.