(Bu yazının okunma süresi yaklaşık olarak 1 dakika sürmektedir.)
Beni sevmiyorsun, biliyorum. Sana “Beni sev.” demeyeceğim, diyemem. Yapamayacağın bir şeyi senden istemek hadsizlik olur. Değiştim sonuçta artık. Daha çok farkındayım bir şeylerin. Neler imkansız, nelerin oluru var daha iyi biliyorum. Ama yine de kendimi, “Keşke o hadsizliği yapabilsen…” demekten uzak tutamıyorum. Bir tarafım hâlâ aynı çocuk. Hâlâ “Beni sev, beni sev.” diye ortalıklarda dolanıyor. Kime sesleniyor, kime duyuramadı sesini inan ki hiç bilmiyorum. Kimin gönlü sağırdı acaba? Kim görmedi onu? Görseydi böyle olur muydu, bilinmez.
Zamanla geçer sandım aslında. Her şey değiştiği gibi bu da değişir sandım. Ya bazı şeyler hiçbir zaman değişmiyor ya da değişim anı daha gelmedi. Bunlardan hangisi olsun isterdim onu da bilmiyorum ya! Değişse ne olur mesele? İyi gelir miydi bana? Ne kazanırdım ya da ne kaybederdim? Benliğim gider miydi? Kendimi kendim gibi hissetmem kaybolur muydu? Yıllardır benimle sonuçta. Beni ben yapan yegâne şey bir nevi. Yokluğu korkutmuyor değil.
Bu da değişik bir şey. Hem gitsin hem de kalsın istiyorsun. Sen bile daha ne istediğinin farkında değilsin. Zor yani. Bu haliyle ona söz geçirmek daha da zor. O yüzden anla beni. Bir tarafım bu hadsizlikten uzak dursa da diğer tarafım “Yap!” diyor; “En fazla ne kaybedebilirsin ki? Zaten seninle olmayanı daha ne kadar kaybedebilirsin?” bu yüzden kızma bana, şaşırma da. Bildiğini okumaktan geri duramıyor bir tarafım hala.
Öyle işte. İkilemler içerisinde yaşamaya, yaşatmaya devam ediyorum. Fırtınalı havada uçurtma uçurmak benimkisi. Düşeceğini bilse de devam etmek, çabalamak. Boşa kürek çekmek de diyebilir bazıları, doğrudur. Ne yapayım bundan başkasını bilmiyorum ki! Ben buna alıştım, her daim bunu bildim. Gıkım çıkmadı, çıkmaz da. Oluruna bıraktım. İleride ne olacaksa zaman gösterecek. O yüzden şimdi hadsizlikten yanayım. Dudaklarımdan sadece “Sevsene beni…” dökülüyor.
“Gerçekten, sever misin beni?”
İrem Avşar
