(Bu yazının okunma süresi yaklaşık olarak 4 dakika sürmektedir.)
Hayatta bazı anlar vardır ya, hani yaşarken kendimizi bir filmin başrolüymüş gibi hissederiz. O anları hatırladığımızda sanki senaryoyu daha da güçlü kılıyormuşçasına arka fonda bir müzik çalar. Bazen Mozart’tan bir arya, bazen bir Britney Spears klasiği, bazen Yalnızlık Senfonisi… Herkesin ve her anın şarkısı kendine özgü.
En doğal, en otantik, en kendimiz olduğumuz zamanlar da bu başrol anları sanırım. Çabasızca, olduğumuz gibi… Ve çoğu zaman da bize kendimizin yeni bir halini gösteren, bu yeni haliyle de rahat hissettiren anlar…
Bahsettiğim başrol anlarından bazıları konfor alanımız dışında; yeni bir durumda yeni bir halimize dönüştüğümüz, beklemediğimiz kadar iddialı davrandığımızda ortaya çıkanlar. Bazıları ise tam tersine konfor alanımızın en güvenilir yerinde; sevdiklerimizle en rahat halimizde olduğumuz, sohbetin ve kahkahaların kendi akışında aktığı anlarda… Kendini sahnenin başrolü gibi hissetmek bazen cesur ve iddialı anlardan gelir yani, bazen de en doğal ve en sen olduğun o akıştan.
İnsan, sevdiği şeyleri yaparken de böyle hissediyor sanırım. Benim için yazı yazmak öyle mesela, belki de bu yüzden klavyede her bir tuşa basarken kendimi Carrie Bradshaw gibi hissediyorumdur.
Bu yıl en çok başrol hissettiğim anlar nelerdi, hayatımın belgeseli çekilse bu yıldan neler koyulurdu ve belgeselin bu bölümü nasıl karşılanırdı diye düşündüm biraz. Bu başrol anlarını fark ettikçe kendi filmimizin tadını daha çok çıkarıyoruz bence.
Kafama taktığım şeyler yüzünden ağlayarak uyuduğum geceler kesinlikle yer alırdı mesela. Seyirci muhtemelen, “Keşke onun için bu kadar üzülmeseydin.” derdi (benim şu an dediğim gibi). Kimileri bu üzüntülerimi gençliğime, toyluğuma verebilir; kimileri de “Neden bu kadar abartıyor? Birkaç haftaya hepsi geçer sonuçta.” diyebilirdi. İlk dram ve hüzün kısmı reyting getirirdi belki ama aynı hataları tekrarlayışımı sinirle izleyebilirdi çoğu kişi diye düşünüyorum (arkadaşlarım zaman zaman öyle izledi).
Güzel arkadaşlıklar edindiğim ve eğlenceli deneyimler yaşadığım anlar gülümsetirdi. Akademik açıdan takdir toplar, bana iyi gelmeyen kişilere ve konulara enerjimi harcamasam daha da iyi yapabileceğimin de altı çizilirdi muhtemelen. Ders verdiğim 13 yaşındaki kızla ders sonrası yaptığımız dedikodular ve huzurevinde gönüllü çalışırken ruhuma dokunan güzel anılar sıcak bir tebessüm uyandırırdı şüphesiz. Parmak zillerim, disko topu gözlüklerim, lunaparkta ilk kez gondola binme cesaretini gösterip 10 saniye sonra çığlık çığlığa oluşum, şans eseri karaoke barda tanıştığım sopranoyla dans ederken arkada diğer opera sanatçısı arkadaşlarının şarkı söyleyişi, sahildeki DJ festivalinde ayaklarım kumda umarsızca dans edişim, premium aldığım dönem yapay zekayla insanlardan çok konuşmam, arkadaşlarımla yaptığım geziler, tatilde geçirdiğimiz muhteşem anlar, kardeşimle nefesimiz kesilene kadar güldüğümüz espriler de seyirciyi çokça eğlendirir ve izlenme zevkini katbekat arttırırdı eminim ki.
Hayatın önüme çıkardığı sürprizler, hediyeler ve fırsatlar da film sahnesini aratmadı gerçekten ve bunun için oldukça şükran doluyum. Geçen sene bu zamanlara kıyasla yeniliğe çok daha açık, değişimi kucaklayarak kabullenmeye hazır, akışta savrulmaya değil hayatın tadını çıkarmaya niyetli birini görüyorum. Değişim korkusunun yerini heyecan almış; içim hafif, neşe dolu.
Sayamadığım tüm eşsiz güzellikteki anları ve zaman içindeki kişisel gelişimimi düşündüğümde güçlü bir alkış alacağıma inanıyorum açıkçası. Gelecek bölümlerde neler olacak ben de henüz bilmiyorum ama ben ışığımı hep yakmaya ve parlatmaya devam edeceğim. Hepimizin başrol hissettiği anların çoğalarak artması dileğiyle… Kendi filmimizde ışığımız hep en güzel şekilde parlıyor olsun.
İrem Şentürk
