(Bu yazının okunması yaklaşık 2 dakika sürmektedir.)
Gözlerimden baktığım, algıladığım dünya… Benim dünyam… Size dünyama ait bir sır vereyim. Bazen duruyor dünyam. Ben durduruyorum.
Keyif aldığım, huzur dolduğum anları durduruyorum. Etrafımda sevdiğim insanlar, eşyalar varsa onları da durduruyorum. Bir iki adım geri atıyorum, köşeye çekiliyorum. İzlemeye başlıyorum. Bakıyorum, sonra görmeye başlıyorum. Bilirsiniz, bakmak ve görmek arasında fark vardır derler. Durdurduğum dünyamın resmini gözlerimle çekiyorum. Video kaydına alıyorum, galeri olan zihnime kaydediyorum. Gördüklerimi, dokunduklarımı, duyduklarımı, kokladıklarımı, hissettiklerimi kaydediyorum.
Hiç bitmesin o an yaşadığım hisler, sonu gelmesin düşüncelerimin istiyorum. Ama bitecek, biliyorum. Bu yüzden belki tekrar hatırlayabilirim diye durduruyorum dünyamı ve sadece o an’ı kazıyorum aklıma. Geçmişi unutup geleceği düşünmeden zamanın içinde kayboluyorum. Hislerime bakıyorum farklı bir zaman boyutunda.
Şair Ahmet Hamdi Tanpınar anlatmış;
“Ne içindeyim zamanın,
Ne de büsbütün dışında,
Yekpare geniş bir an’ın
Parçalanmaz akışında.”
Görüp kaydettiklerimin tek şahidi benim evet, biliyorum. Dönüp bir tek ben bakabilirim zihnimdeki fotoğraflara, videolara biliyorum. Belki de her şeyimi paylaşmak istemiyorum. O an’daki hislerim, duygu ve düşüncelerim sadece bana kalsın istiyorum. Bana kalsın ki hiç benden eksilip gitmesin. Alınmasın, çalınmasın hislerim. Bende saklı kalsınlar.
Bazen gözüm doluyor izlerken. Kesinlikle üzüntüden değil. Bu an’ı yaşadığım ve hissettiğim için hayata duyduğum minnetten doluyor gözlerim. Gözyaşlarım teşekkür ediyor. Teşekkür ediyorum hayatıma, aileme, dostlarıma, sevgililerime. Hayatımda olan herkese ve her şeye. Olmayanlara da teşekkür ediyorum. Varlığıyla veya yokluğuyla bende iz bırakan herkese ve her şeye teşekkür ediyorum.
Sonra son bir kez gözlerimi yavaşça kapatıp açıyorum ve yaşamaya devam ediyorum. Kaldığı yerden tekrar dönmeye başlıyor dünya. Zaman işliyor, akrep yelkovanla ebelemece oynamaya devam ediyor.
İşte böyle… Bazen, duruyor dünya. Ve ben hissediyorum; derinden, derinden.
Yazar: Belgin Akpınar
