Ütopyanın aslında bir distopya olduğunun fark edilmesini hiçbir çağ düzeni istemez.
Ben o distopyayı yakından gördüm. Yıkılmış bir şehri gerimde bıraktım.

Yas yağmurunun ortasında kalmış olmasam da pencerenin buğusundan görüyordum dünyayı; ikimizin arasında olan duvarlar gibi, benim duvarlarım gibi, senin çitlerin gibi.

Bulmak için kendimi, sabaha doğru yaktım mumları. Karşılaştığım gölgem ben koştukça ardımda beliriyor; ben hızlandıkça o da hızlanıyordu.

Nasıl öğrenilir yaşamak? Nazım Hikmet Ran’ın dizelerinden mi, Genco Erkal’ın dinletilerinden mi yoksa Oğuz Atay’ın yaşamamışlığının serzenişinden mi?

Hikâyesini öğrenmeye çalışmıyorum artık; o hayatı ararken hayatsız kalmıştı, hayatın içinde bozulmadan kalmayı başarabilmek adına bunca acıyı çekiyordu…