Mutlu anılarım da vardı burada. Bu sahilde, şimdilerde bakmadan geçtiğim kafelerde, bu semtin sokaklarında keyifle yürüdüğüm anlar, anılar… “Düşünmek yok,” dedim. “Düşünmek seni öldürür.”

Oysa, her şeyi batırdığında, tüm dünya sırt çevirdiğinde yüzüne ve gidecek tek bir yerin dâhi kalmadığında, “ev” olmak isterdim sana. Kendini en kötü, en çirkin hissettiğin anlarda, saçlarını okşayıp seni her şeyden çok sevdiğimi söylemek isterdim.

“Babanın yarısı kadar olsan yeter,” dedi hoca. Yanındakiler de “Babasının oğlu, onda da vardır yetenek,” diyerek desteklediler. Ancak daha ilk antrenmanlarda, o kadar da ‘babasının oğlu’ olmadığını anladı.

“Çocukluğumda, rüyalarımda ve hayatımın geriye kalan zamanlarında, olan biteni kenardan izlemekten hiç kurtulamadım. Başkalarının oyununa dâhil olamadığım gibi kendi oyunumu kurma cesaretini de gösteremedim.”

“Ve bu noktadan sonra, bu yolculuğun başarılı ya da başarısız olmasının bir önemi yoktur. Çünkü artık, Hamlet de yoktur. Sadece intikam vardır.”