Çünkü ben bir yaşam ağacıyım, hem o yaşlı adamım hem de değilim; zihnimin içindeki birkaç küçük kıvrılmış düşünceden ibaretim. Yine de ağacımdan çıkan dallarım gökyüzüne ulaşıyor ve yaşam benim için tekrar başlıyor.

Sadece yüzmeye devam ettim, karşımdaki akvaryumda bulunan balıklar gibi; bir gün özgürlüğe kavuşma arzusuyla. 

Güneşten yıllarca kaçan adam başka bir zamanda güneşin ilk ışıklarına elinde lotus çiçeğiyle meydan okudu. O İkarus gibi yok olmadı, belki de içindeki bulantıyı geride bırakarak ilk kez var oldu. 

Tüm kalabalıktan geriye darmadağınık evim, dünyamı kaplayan hortumum ve hissizliğim kalmıştı.

Son bir saniyem… Çocukluğum, gençliğim, yetişkinliğim ve yaşlılığım; tüm yaşlarımı kurtaracak olan tek kişi benim. Ben aslında hep kendimi beklemişim. Son saniyemde tüm yıllarımı en baştan yazıyorum.