(Bu yazının okunma süresi yaklaşık olarak 3 dakika sürmektedir.)
Sonunda son nefesi yıldızlara ulaştığı vakit, ruhu da yıldızlara karıştı genç adamın. Binlerce fısıltı işitti kulakları, binlerce yalvarışa karıştı binlerce haykırış, binlerce duaya karıştı binlerce isyan ve en nihayetinde yerleştirdi çantasını yıldızlardan birinin üstüne. Ne küçük görünüyordu oradan insanlar, ne boğucu duruyordu dünya. Ne kadar yakıcıydı alınan her bir nefes, ne kadar üzücüydü boşa yaşanmış herhangi bir hayatın sahibi olmak, ne kadar dehşete düşürücüydü yerkürenin bir köşesinden diğer köşesine ulaşabilmek…
Ne kadar ürkütücüydü tanrısal bakış açısının biricik sahibi olabilmek. Cevaplara ulaşabilmiş miydi sahi şimdi? Hatırlanabilmiş miydi hatırlanmak istediği kadar, hatırlanmak istenmiş miydi birilerince? Ulaşabilmiş miydi sözleri birinin kulaklarına, dokunabilmiş miydi yüreği sahi birinin yüreğine, anlaşılabilmiş miydi bir nebze de olsa? Hoş, hatırlanmak ne zaman önemli olmuştu ki onun için? Sevilmek veya sevilmemek, önemsenmek veya önemsenmemek, hatırlanmak veya hatırlanmamak… Bir önemi var mıydı onun gözünde?
Olmuştu hayatının bir noktasında. Hayatında bir kez hissetmişti anlaşıldığını, bir kez hissetmişti ruhuna uzanan parmakları ve o an ilk kez hatırlanmak istemişti. İlk kez orada adım atmıştı bu yakıcı hissin pençesine kollarını: “Hatırla beni” İlk girişimiydi bu: “Beni hatırlayacak mısın? Zaman geçtikçe zihninde tozlar birikir.”
İnsan anlaşıldığı kadar hatırlanmak istemez miydi zaten veya anladığını hatırlamaz mıydı? Hiç unutabilir miydi birinin gözlerini kuşatan yıldızları, hiç unutabilir miydi gözlerinde yeşeren ışıltıları? Dünyanın bir ucundan diğer ucuna ilişti gözleri, hayatından gelip geçen her bir ruhun parmaklarına dokundu ruhu; elini tuttu bazılarının, bazılarının sofralarına oturdu, nihayetinde de sadece birinin yanı oldu durağı.
“Hatırla beni.”
“Kalbinin bir köşesinde yaşayabilsem bile, hep gülümseyeceğim.”
Pınar Yaman
