(Bu yazının okunması yaklaşık olarak 3 dakika sürmektedir.)
Saat kaç? Ne kadar kaldı? Yetişemeyeceğim galiba. Neye? Nereye yetişemeyeceğiz? Acelemiz var. Her zaman acelemiz var. Günümüz koşullarında sürekli yapmamız gereken, yetişmemiz gereken bir sürü şey var. Vaktinde bitmesi gereken işlerimiz, bizi hedefimize götürecek adımları atıyoruz. Peki ya sonra?
Yaşarken büyük küçük birçok hedef belirliyoruz ve bunları gerçekleştirmek için çaba gösteriyoruz. Hedefimize ulaştığımızda ise başka yeni hedefler belirleyip bu sefer yeni bir çaba döngüsüne giriyoruz. Hayatın gidişatı bu. Ancak sonuca hiçbir zaman ulaşamıyoruz. Düşünelim. Önümüze koyduğumuz hedeflere ulaşsak da ulaşamasak da yeni bir çaba döngüsüne sokuyoruz kendimizi. Bu yanlış değil, olması gereken bu. Ama hiç sonuca varamayacak olmak sizi de rahatsız ediyor mu? İyi bir okul kazanalım, tamam. İyi bir işe girdik, o da tamam. Terfi, iyi bir ilişki, daha iyi bir terfi… Döngü asla bitmiyor. Küçük sonuçlara ulaşsak da asla bitmeyen bir döngü içerisinde yaşıyoruz.
Sims oyun serisi piyasaya ilk sunulduğunda aldığı eleştirilerin çoğu oyunun bir sonunun bulunmamasıydı. Bir yaşam simülasyonu olmasından dolayı seviye atlama ya da oyunu kazanıp bitirme gibi özellikleri yoktu. Bu sistem birçok oyuncuya ilgi çekici gelmedi. Tuhaf değil mi, hayatımız dışında her alanda bir sonuç görmek istiyoruz. Her şeyin bir sonu olmasını, çabalarımızın sonunda bittiği noktayı görmek istiyoruz. Ama buna kendi hayatımızda hiç erişemeyeceğiz. Hep başka bir çaba döngüsüne girmemiz gerekecek. Sanki aynı oyunun aynı aşamalarını sadece adını değiştirerek defalarca oynuyor gibiyiz. Aslında hepimizin ortak bir amacı var. Mutlu olmak. Ancak mutlu edecek bir işi başardığımızda artık bizi mutlu eden yeni bir şey ortaya çıkıyor. Zaten çıkmazsa mutluluğumuzu sürdürmek için çabalamak kendimizi ayakta tutmaya yetmiyor. Yeni ve daha ileride olan bir hedefe doğru ilerlemek zorundayız. En azından ölene kadar. Belki de ölüm o bahsettiğim nihai sonuçtur. Ama öyle mi acaba?
Ölümden sonra yaşamın varlığı ya da yokluğu üzerinde birçok tartışmalar yapıldı, varsayımlarda bulunuldu ki var olup olmadığı bizim konumuz değil. İki durumda da yine kocaman belirsizlik bekliyor bizi. Ölümden sonra bir yaşam var diyelim ki. Bu da bizim bilgimiz dahilinde herhangi bir son olmadığı anlamına gelir. Ölümden sonra yaşamın nasıl olduğunu bilmememiz bir yana, nasıl biteceğini bilmediğimiz bir durumun içine tekrar düşüyoruz. Eğer ölümden sonra yaşam yoksa ve ölüm bir son ise bu da aradığımız sonu bulduğumuz anlamına gelir. Ancak burada da yazı boyunca nihai sonucu aramamızın altında yatan sebeplerden en büyüğünü tetikleyen bir durum çıkar karşımıza: Belirsizlik. Sonuç aramak aslında önünü net bir şekilde görme, bir belirlilik ihtiyacı değil midir sizce de? Kendimizi bildik bileli hep bir “sonra” vardı hayatımızda. Ölüm eğer bu durumun ortadan kalkması ise bu bizim algılarımız dışında. Bu sebeple de bizim için nihai sonuç olamaz. Ki bu da bizi bir kısır döngüye iter.
Yaşamımızın henüz ilk çeyreğindeyken, önümüzde kocaman bir hayat dururken bizi bekleyen yılların bizi korkutması da belirlilik ihtiyacında olmamız da çok normal. Belki de bu tür sorgulamaları yapmak ve bu tür farkındalıklarla bu yılları sürdürmemiz ileride hayatın içine karışıp unuttuğumuzda bize durup etrafımıza bakmayı hatırlatır. Bir sonuçtan başka bir sonuca ulaşmak için koşarken durup bir etrafımıza bakmayı çünkü hayatın bu koşturmalar içerisinde etrafımızda yaşananlar olduğunu hatırlatır bize. Belki de bizi rahatsız eden bu tür sorgulamaları durdurmamalıyızdır. Bizi biz yapan, bizi inşa eden de bu düşüncelerimizdir.
Yazar: Arzu Şahin
Görsel Kaynakça:
