(Bu yazının okunması yaklaşık 2 dakika sürmektedir.)
Kimse kimseyi tanımaz buralarda, herkes yabancı ona buna. Sokaklar iyice genişledi. Mahalleler kurulurken, genişlemeye doymadı şehir. Dağlar yıkıldı, yollar evsiz kaldı… Şimdi hepimiz buralarda tatlı yalnızlığın tadını özümsüyoruz.
Yalnızlığın neresinde olduğumuzu hiç sorgulamıyoruz. Aslında bunu anlamak bazılarımız için oldukça kolay. Yalnız olmayı kabul etmek daha zor. Yalnızlık; büsbütün bir kelime. Öyle herkesin cesurca söyleyemeyeceği bir kelime.
Yalnızlık, hem maddi hem de manevidir. Duygusal da hissettirir kendini, fiziksel anlamı da oldukça serttir.
Gri betonları suçladık durduk. Neydi bu şehirlerin suçu? Yalnızsak hep yalnızdık ya! İki bina fazla oldu diye kimse yalnızlığa maruz kalmadı. Hiç bakmadık nerede yalnızlaştığımıza. Aramıza duvarlar girdi de biz aşmak istedik mi acaba?
Hayattaki ilk yalnızlığı anne karnından ayrıldığımızda tadıyoruz önce. Bir anda ayırıyorlar bizi annemizden. Kendimizi güvende hissettiğimiz o alandan kapı dışarı ediliyoruz. Zaman içerisinde farklı dinamikler alıyor yalnızlık. Bilinmez de bu işte, belki iyi olan da böyledir. Farklılaşıyoruz kısaca.
Bildiğinden vazgeçme diyorlar. Bizim bildiğimiz yalnızlığın içinde acı var, hüzün var. Kültür temelli yalnızlığın öğretisi hiç de hayra alamet değildir. Yazın kuru sıcağında bile o yalnızlık bizi üşütür, alnımızdan soğuk terler akıtır.
Yalnızlığını paylaşabilirsin istersen. Hatta yalnızlığını anlayanlar senin yakının olurlar. Çünkü birbirinizin yalnızlığına anlam kazandırırsınız.
Yalnızlık; soyut olduğu kadar somuttur da, pek akışkandır. Temel anlamından uzaklaşmaya çok müsaittir.
Uzak kalamıyorum yalnızlıktan. Taviz vermemeliyim diye düşünüyorum. Yalnızlığımın kapısını aralayan herkese sorumlu olmaktan endişe ediyorum. İçimdeki bu adsız tarifi anlatamıyorum.
Öylece kalsın istiyorum. Her şeyi çözmeye çalışmaktan yorulduğumu anlıyorum. Yalnızlığım ve yalnızlığın benim için olan anlamını öylece bir kenara öteliyorum.
Yazar: Samet Can Avcu
Görsel Kaynağı: Sahibi Benim
