Saatler hızla geçiyorken biz zamana meydan okuyoruz. Yıllara, günlere, saatlere meydan okuduğumuz gibi.

Şimdi ise gerçeklik var yolumun üzerinde. Herkesin doğrusunu teslim ediyorum kendilerine. Doğrulardan doğan yanlışlarını, yanlışlarımı da bırakıyorum.

Ben hala umut ediyorken, seviyorken, hissediyorken. Kim borçlu şimdi bana?

Her zaman mükemmeli yakalayabilme çabamda mükemmellikten bir o kadar uzak olduğum gerçeği de var. Ben kimdim ki mükemmel olmalıydım? Mükemmel olmalı mıydım?

Ölümün bu kadar yakın, kendi varlığının bu kadar soyut oluşu yoğun bir rahatsızlık veriyordu. Vermeliydi de. Belki de biraz sonra kaybolup gidecek şey kendisi olacaktı. Birkaç saniyelik ışık hüzmesi ile tüm varlığı soyutlanacaktı belki de.