Görmeni isterdim, kırılan zamanın tüm ömrümü yeşeren göz bebeklerine nasıl hapsettiğini.

Onca acıdan sonra çatlamamasına hayret ettiği kalbinin çevresinde bitmek tükenmek bilmeyen kötülüğe,sahteliğe ve ikiyüzlülüğe karşı sessiz bir direnişiydi bu.

Özür diledim bugün. ‘Seni anlatabilmek seni…’ dizeleriyle başlayan o şiirden, Ahmed Arif’ten, kitaplardan, bestelerden…
Sana armağan ettiğim ne varsa, hepsinden sana armağan ettiğim için özür diledim

‘Evet, sanırım kopukluğum ve korkum işte burada başlıyor: İçimde bir şeylerin öldüğü yerde.’

Sadece burada durup saatlerce ağlasam, ağlasam, ağlasam… Gözyaşlarım üzerimdeki kiri, korkuyu, kötülüğü temizler mi?