(Bu yazının okunması yaklaşık olarak 4 dakika sürmektedir.)
Uzun yıllar boyu yaşadım dört duvarın tam ortasında. Tam ortasında diyebilmek için odanın ortasına koyduğum karyolanın üzerinde yattım gecelerce. Hayatımın değişmesini bekledim burada yatarak günlerce, senelerce. Bir gün değişti, artık ne o dört duvarın arası benim evim ne de ortasındaki karyola yatağımdı. Yeni bir ev yeni bir hayat dediler. Yeni hayatımda mutlu olmam gerekirdi, olmadım. Değişen duvarların arasında aynı mutluluğu beklemeye devam ettim; gecelerce, senelerce…
Mutluluğun bana gelmeyeceğine çok emin olduktan sonra mutluluğun erdemle geldiğini keşfettim. İyi biri oldum, mutluluğa çabaladım. Beni bulmasını beklediğim şeyi arayarak yine yıllar harcadım. Elimde ne mi vardı; pek çok şey, fakat mutluluk değil. Mutluluğun bana gelmediğini biliyordum zaten, kendim de bulamayacağıma inandım. Benden geriye kalan insan iyiydi ama mutlu değildi.
Aradığımı bulamayacağıma inandıktan sonra eve olan inancımı da yitirdim. Dört duvarın içinden çıkamazdım ama farklı duvarların sorunumu çözeceğine inandım ve gezmeye başladım. Antalya’daki bir otelde kaldım ve sonra Palermo’daki bir hostelde. Derken dünyayı gezmeye başladım. Mutluluğu bulamayacaktım asla ama farklı duvarlar sorunumu çözecekti. Napoli’nin arka mahallesindeki büyük bir binanın küçük bir odasının duvarları bile bu konuda ilerletti beni. Evim artık evim değildi nerede olduğunu biliyorum ama yeni evim artık eski evimdi.
Evimin nerede olduğunu unutup kendimi iyi hissetmeye başlamalıydım, olmadı. Bir anda aradığım ve bulamayacağıma inandığım mutluluk, çabalarım esnasında dönüştüğüm iyi ve erdemli insanı buldu. Evet mutluydum, hayatımdaki her saniyeden bambaşka tatlar aldım. Yalanladığım hipotezimin doğru olduğunu görünce bazı anlarda gözlerim dolu dolu oldu.
Tüm bekleyiş, arayış ve dönüşümlerin ardından gelen mutluluk; gözlerimin dolu dolu olduğu gecelerde gülümsetti beni. Evini kaybetmek için aylarca uğraşan ben, evimi bulmuştum artık, mutluydum. Fakat evimi bulamadığımı fark etmem uzun sürmedi, evimi kaybetmeyi başarmıştım aslında. Mutlulukla dolu anılarım olan ev benim eski evimdi, o duvarların arasında artık hiçbir şey yoktu. Ben artık hiçbir yerde evimde hissedemiyordum. Geçmişime tüm hiddetimle bağırmak istedim. Neden kaybettin evini, neden!
Yazar: Semih Çekiç
Görsel Kaynak:https://www.bing.com/images/create
