Abdurrahim Karakoç’tan ve Mihriban Hanım’dan af dileyerek…
Lambada titreyen alev üşüyor. Sabah olmuyor Mihriban. Sana gel dediğim yolların sonu çamurlu; Nazım’ın ve dahası vatan çocuklarının ayak izleri de kanlı. Veda ettiğin topraklarda açtırdığın çiçeklerin hepsi de kırgın sana. Adımın arasındaki boşluklar kararıyor Mihriban; sen bir türküden de ötesin. Bir zamanlar hayat bahşettiğin kemiklerim kırık. Çocukken buruk geçen pazarlarım ve sana getirdiğim hayallerim sona erdi. Sana ihtiyacım olan duygularda tütünler yakıyorlar şimdi. Kırgınım ve en kötüsü özlüyorum Mihriban. İçimde sessiz depremler olurken, sen evimin ortasında çıra yaktın, ben de alevli bir enkazın altında kaldım. Ötesini aramaman gereken bütün aşkları kanatırcasına yaşıyorsun; anlatması da yaşaması da zor. Anlık mutluluklardan fazlası değilim, yavaş yavaş dökülüyorum ve saçılıyorum yerlere. Toplamaya çalışma beni, ne yalan söyleyim artık gelsen de istemem seni Mihriban. Gidişinle yağmurlar yağdıran heybetini astım duvara, gelişini erteledi bahar. Dedim ya, çiçekler bile kırgın sana. Ne sen gelirsin ne benim aldıracak halim var. Sokaklarda satıcı çocuklara sor kendini, tüm şehir ağladı Mihriban. Hiçbir yere sığmıyorsun ve ben ciddi kavgalar ediyorum küçük şeylerle. İhbar ediyorum kendimi sana, gelme ama ne olur gel Mihriban.”
Mihriban’dan başka aşkı olmadı, bu topraklardan geçen usta şair Abdürrahim Karakoç’un. “Ne adı Mihriban, ne de saçları sarı…” dedi. “Adı benimle birlikte mezara kadar gidecek.” Oysa birçok insan Mihriban’ı o söylemese de tanıdı kendi hayatının bir kesitinde. Kimileri hiçbir zaman söyleyemedi Mihriban’a. Tıpkı onun diyemediği gibi “gel” diyemedi. “Unutursun” dedi. “İnsanların gönlünde kalması, gözünde kalmasından iyidir” diyerek göçüp gitti bu dünyadan Karakoç. Saygıyla ve sevgiyle anıyorum.”
Yazar: Sıla Arslan
