(Bu yazının okunma süresi yaklaşık olarak 4 dakika sürmektedir.)
Mini mini 1’lerin, çalışkan 2’lerin, tembel 3’lerin ve dayak yiyen 4’lerin bir yarıyılı daha geride bıraktığı şu günlerde; aklım ve kalbim tek bir başlık altında toplanıyor. Başka bir şey konuşamaz oldular, başka bir şey için çalışamaz oldular. Sadece yollar, yolcular ve yolculuklar… Madem öyle oynamak istiyorsunuz; buyurun akıtın içinizde dolup taşan ne varsa, tabi ilhamımla birleşerek.
Önce bir yol düşünün; sonunun nereye varacağı belli değil, yolun görünebilen kısmı çiçeklerle dolu ama ilerisi? Garantisi yüzde sıfır virgül sıfır. Ama o yola çıkmak öyle bir geliyor ki içimden. Çıkmazsam pişman olacağım, o çiçeklerin ardında olan şeyi görüp yaşamazsam eğer kahrolacağım. Şimdi düşün bakalım: Pişmanlık mı yoksa risk almak mı? Karar ver bakalım: Denemeden arkanı dönüp gitmek mi yoksa yeni bir şeyi öğrenmek için bir cesur adım daha mı? Dur, dur, dur! Önce şunu sormayı unuttuk: Bu yol bana iyi gelecek mi, bu yola neden çıkmak için motivasyonum var, bu motivasyon nereden ve neden geliyor, bu yolda karşılaşacağım her şey için hazır mıyım? Yani mesele (karar vermek için bulmak istediğimiz bileşenler) sandığımızdan çok daha derinlerde olabilir. Bunu düşüneduralım, o sırada akıntılar yeni bir element için akadursun…
Şimdi bir yolcu düşünün, ne istediğini bildiği ve bilmediği; anların, konuların, hedeflerin ya da kararların arasında kalmış… Adım atmaya mecali kalmamış ama küçücük bir şey olsa da yeniden doğuvereyim istermiş. Yol yeni bir yere kıvrılsa da ben, yeni bir ben bulsam dilermiş. Bir yolcu düşünün, haritada bulunan; her yolu, her çıkmazı, her sapmayı ve her sonucu denemeye ant içmiş. Denemekten zarar gelmez diye diye kendini tüketmiş. Bazen hikayenin sonunu bile bile zamanını öldürmeyi tercih etmiş bir yolcu… Dur bir dakika! Şunu sorabilir miyiz: Bir anlığına, sadece küçücük ve fıçıcık ama içi dolu bir anlığına, dursa ne olabilirdi ki? Sadece ve sadece durmak. Ne olabilirdi ya? Geride mi kalacaktı? Kimden ya da neyden? Ne için ya da kim için? Bir şeyi mi kaçıracaktı? Giden bir treni mi, uçağı mı? Birini mi? Cevabı vereyim mi bu sefer? En önemlisi kendini, anı ve dolu dolu nefes almanın tarifsiz hissiyatını kaçıracaktı ya da bundan geri kalacaktı…
Son olarak bir yolculuk düşünün; konforsuz, güvenli alan dışında, belki yalnız başına; belirsizliklerle, krizlerle ve hayal kırıklıklarıyla dolu ama hedefe giden, öğreten, öldürmeden güçlendiren, büyüten ve daha nice şey ile dolu… Bu yolculuğu ne yaşarsak yaşayalım sonuna kadar götürmeli mi yoksa bir noktada kendimize sahip çıkıp dur mu demeli? Yolculuğun sonunda elde edeceğim şey, yolda kaybedeceğim şeylerden daha mı kıymetli? Nasıl anlayacağım, nasıl tahlil edeceğim? Neye güvenerek bir karar vereceğim? Yolculuktaki yolu mu dikkate almalı yoksa yolcu olmaya karar verdiğim andaki düşüncelere mi odaklanmalı?
Yolculuğu yolculuk yapan yol ve yolcudur. O yolculuk, o yol ve o yolcu için oluşturulmuştur. O rota ya hayat tarafından, ya yolcu tarafından ya da navigasyon tarafından en kısa yoldan istediğimiz yere varma üzerine kurulmuştur. Yolu olmayan yolcu hayalet gibidir. Nereden nereye gittiği belli olmayan, diyarların farksız kaldığı ve hedeflerin göçüp gittiği bir durum almıştır artık. Yolcusu olmayan yol vardır ama eksiktir. Sadece orada durur, içindeki güzellikleri de çirkinlikleri de sergileyemez. Sadece oradadır. Kullanılmaz… Yolcunun önünde yolu, kalbinde en başta sorduğum; bu yola çıkma ile ilgili kararsızlıklar varsa yolcu ve yol, yolculuğa dönüşememiştir. Bu sefer hepsi nefessiz kalır işte. Yolcu ne yapacağını bilemez, yol ne işe yarayacağını kestiremez ve yolculuk çoktan ex olmuştur.
Oysa öğrenecek ne çok şey vardı; günahıyla sevabıyla, iyisiyle kötüsüyle yaşanacak nice tecrübe boğuldu tek nefeste. Küçük bir an, küçücük ve fıçıcık ama içi dolu bir an… Bazen karar vermek önemlidir ama karar verirken yolumuza, yolcumuza ve yolculuğumuza değer vererek ve güvenerek karar vermek, işin en maharetli olan kısmındadır. Pamuklara sarılmış bir bebek gibi…
Hayatımda pek çok yol gördüm ve yaşadım. Yolları yaşamaktan korkmadım ama yollarda hep bir şey bıraktım ceplerimden. Bırakmaya da devam ediyorum. Bilmiyorum iyi mi yapıyorum. Hayatımda pek çok yola yolcu oldum. Bazı yollara yolcu olmayı kabul etmek çok zordu. Bazılarına koşa uça yolcu oldum. Hayatımda pek çok yolculukta bulundum. Kiminde ne ara o yolculukta kendimi bulduğumu anlamadım, kiminde yolculuğa ruhumu teslim ettim. Bazen yolum ve yolcum vardı ama yolculuğu başlatmaya cesaretim yetmedi. Bazen yolum ve yolculuğum hazırdı ama yolcu çıkaracak gücüm yoktu. Bazen yolculuğunu belirleyen bir yolcu vardı ama ortada mümkün hiçbir yol yoktu…
Kimi zaman yollar saptı, bu sapmalar bambaşka yolculuklara ve gelişimlere olanak sağladı. Kimi zaman yolcu saptı, bu sapmalar bambaşka yollara ve insanlara çıkardı yolcuyu. Kimi zaman yolculuklar saptı; durdu dinlendi, canı istedi kalktı gitti, canı istedi eğlendi ve nicesi…
İşin özüne gelirsek; ben yolculuk planıyla yolda olan bir yolcu olmayı seviyorum. Hiç bitmeyen, sürekli kıvrılan yollarda bulunmayı; motivasyonu ya da ilgileri değişen bir yolcu olmayı; planları ya da rotası değişen bir yolculuk yapmayı seviyorum. Ruhumu canlı hissettiren; yazının en başında kalbimi attıran, beynimi işleten yegâne şey; bu dişli çark döngüsünün dönüp durması…
Güzel bir ara tatile girerken size tavsiyem Sevgili Okurlarım; yolunuza, yolcunuza ve yolculuğunuza sahip çıkın, değer verin ve pamuklara sarın. Çünkü bunu sizden başka kimse yapmayacak. Şunu da unutmayın; arada bir durup dinlenmek bazen iyidir. En iyi kararları vereceğinizden şüpheniz olmasın, beyninizi ve kalbinizi tek bir koro halinde dinlemeniz yeter.
Ozan Yıldırım
Görsel yapay zeka tarafından oluşturulmuştur.
