(Bu yazının okunması yaklaşık 2 dakika sürmektedir)
Nefesinizin havaya karıştığı an buza dönüştüğü bir yer hayal edin.
Kimine göre burası bir bulmaca, kimine göreyse asla var olmayan bir yer. Benim için, burası kalbimin içi ve ben yine, her gün uyumadan önce gökyüzüne fısıldadığım ufak tefek dilekler gibi başa sarıyorum bu kaseti.
Asla var olmayan anıların ve bir gün var olur umuduyla aklınızdan çıkaramayacağınız hayallerin, kendine ev diye bulduğu tepetaklak bir yol izliyor sahil kenarını. Parmaklarımın donması ise beni yürümekten alıkoyamıyor. Tekrar başa sarıyorum çokça dinleyip ezberlediğim şarkıları; tekrar hayal kuruyorum.
Hayatımın her senesi sanki burada başa sarıyor. Camdan ayakkabılar ve yedi cüceler fısıldıyor: “Bu yıldan dileğin nedir?” Oysa bilmezler ki bir yıldan değil, bir yılın her gününden ufak tefek dilekler diliyorum; gerçekleşeceğine inanmakta zorlandığım…
Ben, karın yağmayı durdurmadığı bir kalbin ortasında, soğuğa dokunamayan bir dünyanın çocuğuyum. Duygularımız, varlığını bile bilmeden bir köşeye kaldırdığımız iç dünyalarımız var. Bitmeyen bir kış hükümdar bu kalplerde; kaybolur korkusuyla dondurulmuş, hiç nefes alamamış hayallerde. Fakat ne ses edebilir ne de konuşturabilirsiniz onları; yaşamak için kendinize izin vermeden önce.
Her şeye rağmen bu buz tutmuş dünyayı, başa saran hayalleri ve cevapsız kalan tüm soruları sevmek, kucaklamak geliyor içimden.
Çünkü belki de bunca yıldan sonra hâlâ aynı kasedi başa sarmak, kalbimde nerelere çıktığını bilemediğim yolları kendi sırlarıyla kabul etmek ve dolayısıyla yaşamaktır. Belki de bu hayalleri kurmak ve bu senenin her günü aynı dilekleri dileyeceğimi bilmek, bu soğuk dünyayı biraz daha sevilebilir yapmaktadır. Yine kar yağıyor bu dünyada. Ben kasetimi en başa sarıyorum; yazı beklemeden içinde olduğum kışı severek, senin de sevmeni dileyerek…
Çünkü her masal okuru bilir ki, güzel sonlar onlara inanmanızla başlar.
Ece Şevval Kamiloğlu
