Hayatın naif soğukluğunu yaşarken belirsiz bir sıfat kullanırız; mutsuzluk.
İlgi ve kaide ile büyüyen zihinlerimizin son raddesine kadar mutsuzuz. Hayatın bütün iyilik ve güzelliklerine rağmen hem de.
2+2 =4 kavramının hangi şartlarda doğruluk kazanacağından bihaberken bütün doğruluğumuzdan şüphe duyacak kadar mutsuzuz. Sevdiklerimize yüklediğimiz anlamalar kadar umutlu, sevmediklerimize olan kinimiz kadar umutsuzuz. Biz insanlar, doğruya yanlış kanaati getirmeyi başaracak kadar mutsuzuz. Her duygusunu bizimle birlikte yaşamak isteyen insanların iyi niyetlerine rağmen, tüm yaşamına bizi başrol edecek kurgu yönetmenlerine rağmen, ilk kez görmüş olmasına hitaben bize gönül verebilecek yüce gönüllülere rağmen, mutsuzuz. Doğru bildiklerimizin yanlışlığını soruşturmadığımız için, yanlış yaptıklarımızın nedenlerini araştırmadığımız için, nedenlerimizin amaçlarını öğrenemediğimiz için, öğrendiklerimizin de gerçekliğini sorgulayamadığımız için mutsuzuz!
Bu yazıyı okurken bile kendimizden bir şeyler bulabilmeyi umacak kadar mutsuz, bu cümleden sonraki cümleyi merak ederken kendimizden şüphe edecek kadar umutsuzuz.
Aklımızda doğru varsaydığımız düşüncenin doğruluğundan şüpheci, şüphe duyduğumuz duygunun varlığından mülteciyiz. Sokakta kalmış çocuğun sığınacak bir limanının olmamasından, yiyecek yemeği olmadığı için üzerindeki giysileri yemeyi göze alacak bir düzene tabi tutulmasından rahatsız olmayıp, elimizdekileri beğenmeyecek kadar mutsuzuz işte. Köşe yazılarına konu olan dilencinin umudundan, elimizdekilerin kıymetini bilmeyip çikolatayı henüz tadamayan çocuğun ümidinden bihaberiz. Beynindeki tümör yüzünden yarını doya doya yaşayamayacak o hastanın ümidinden de bihaberiz!
Oğlunu yarınlara hazırlayan annenin umudundan, kızına en iyisini giydirmek için sabah akşam çalışan babanın ümidinden bihaberiz! Yeri gelir gereksizi biliriz ama gerekliye her zaman bihaberiz! Mutlu olmak için aynadaki bizi görmek yerine, gerçek olmayanı istediğimiz için böyleyiz. Umutlu olmak için şükretmek varken, hırsımıza tahammül edemememiz için böyleyiz. Biz böyleyiz deyip köşeye atıyoruz ya hani. Sormayın, biz böyleyiz. İşte bu yüzden mutsuzuz!
Yazar: Hacı Evren
