(Bu yazının okunma süresi yaklaşık 4 dakikadır.)
“Büyümek”, ne kadar korkutucu değil mi? İçinde sayısız şey barındıran o olgu…
Büyümek; bazılarımız için bir yolculuk, bazılarımız içinse bir savaş ama şüphesiz ki hepimiz için bir süreç. Bazen içimizde kopan fırtınalarla, bazen sessiz bir gecede dökülen gözyaşıyla ve bazen de sabaha karşı kurulan küçücük bir hayalle adım adım büyür insan.
İnsan hata yapar, bazen defalarca yapar ve duvarlara çarpa çarpa öğrenir yolunu. Belki de büyümek; o çarpmaların ardından duvara kızmak yerine: “Ben neyi fark etmedim?” sorusunu sormayı öğrenmektir. Her yanlış, içimizdeki çocuğun yürümeyi öğrenirken bir adım düşmesidir. Kimi zaman düşe kalka, kimi zaman kanaya kanaya… Düşmek; büyümenin en sessiz öğretmeni. Herkes düşer fakat herkes kalkmayı bilmez. Asıl mesele yere düşmekte değil, yerin soğukluğuna alışmadan ayağa kalkabilmektir. Yalnızken, kırılmışken, sevilmediğini sandığında bile…
Hayal kurar insan, her hayal bir kaçış gibi görünse de aslında geleceğe uzanan görünmez bir iptir. Büyümek, hayallere sımsıkı sarılmakla başlar çünkü büyümek, gerçeklerden kaçmak değil; o gerçeklerle yüzleşerek hayalleri yeniden yaratmaktır. Belki çocukça hayallerle başlar her şey ama her büyük adım, bir zamanlar “saçma” denilen düşten doğar…
İnsan büyüme olgusuna bu perspektiflerden baktığında zamanla başkalarının ne dediğini daha az umursar bir hale gelecek. Anlayacak ki büyümek, kendini başkalarının cümlelerinde kaybetmek değil; benliğini, kendi kelimelerini bulmak. Bir başkasının gölgesinde yaşarken kendi ışığını fark etmek bazen yıllar sürer ama o an geldiğinde, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır; her şey yarattığın gibi olacaktır.
Unutmayın: Her yara izinin bir hikâyesi vardır. Her gözyaşı, bir direnişin damlasıdır ve her nefes, yeni bir başlangıcın habercisidir. Büyümek sancılıdır ama görmemiz gereken ne kadar sancılı olduğu değil; hakikatidir. Hakikatse insanın kendisine yeniden doğmasıdır…
Yağız Efe Yaşin
Görsel kaynak yapay zeka tarafından oluşturulmuştur.
