Eşinin “Uyuyamadın mı?” deyişine sessiz kalmış Ahmet Amca. İçinde parça parça yanıp kül eden onca acısını anlatacak kelime bulamamış. Zaten bunun için kelimesi de yokmuş

Aynı evi, aynı çocukluk anılarını paylaştığım bu kişi de benim hayatımda bir yer kaplıyordu. Bizden istenilen; gülüp eğlenip, yeri geldiğinde de saygı duyup, yerimi bilmem yönündeydi. Abi-kardeş gibi olmalıydık.

Fight Club’ı izleyince, hayatta hiçbir nesnesin bana sahip olamayacağına dair esaslı bir iç konuşma yaptıktan sonra telefonumun şarjının bitme ihtimaline karşılık kendimi, dışarıya çıkmadan önce yüzde doksandan yüzde yüze kadar dolmasını beklerken buluyorum.

Kelimelerimin son duraklarına geliyorum da inesim yok sanki. Düşüncelerim de aynı yollardan geçip bir türlü inememiş. Ufkuma yeni manzaralar katmışım da mabedimde birikenler aynı damlalarmış.

acıya verdim tüm kederleri

soldum, sordum;

acım büyük mü

bilmem

acım acı mı 

bilmem