“ Zaman geçtikçe, acının tonu değişir. Eskiden yakıcı olan his, yerini derin ama sakin bir hüzne bırakır. Bu hüzün, artık insanı tüketmez; aksine, onu daha duyarlı, daha anlayışlı kılar.”

“Direnmediğinde kaygı anlam kazanır. Tehlikeli olduğu için değil;bir şeye işaret ettiği için. Belki bir sınırdır, belki bir yorgunluk,belki de henüz söylenmemiş bir ihtiyaç. Kaygı, bastırıldığında karmaşıklaşır;duyulduğunda sadeleşir.”

‘Keşkeler kapımıza dayanıyor. Kırık bir pusula gibi; yön gösteriyor sanırken insanı aynı döngüye hapsediyorlar. İyi kiler ise sağlam bir gemiden atılan çapanın gücüne bedel; insanı hayata bağlıyor, savrulsa da kopmasına izin vermiyor.”