(Bu yazının okunması yaklaşık 3 dakika sürmektedir.)
Bir koku mu daha güçlü hissettirir bize kendimizi, yoksa bir aşk hissiyatı mı?
Yağmur güvenlik ve sevgi hissi verebilir, küçük gördüğümüz şeyler bizi havalara uçurabilir. Sevdiklerimizi kaybedip hayata küsme derecesine gelebiliriz. Herkes bize sırtını çevirdiğinde yüzü size bakanı unutmamanız gerektiğini öğretir hayat size. Sırtınızı yasladığınız, gök’yüzü kadar güvendiğiniz insanların size duvar örüp sizden çaldıkları çiçekleri başkalarının bahçesine gömerken izlersiniz onları. Hayat ne kadar acımasız değil mi? Kilometrelerce ötedeki birisine sarılmak için günlerinizi geçirirsiniz. O anın hayalini kurarak uykularınıza dalarsınız. Huzurunuz uzaktadır ama kimse sizi anlamaz. Çünkü neden mi? Kolay gelir insanlara. Alışırsın derler ama bilmezler, her ayrılığın bir öncekinden daha zor olduğunu. Bilmezler huzurlarından uzakta yaşamayı. Ben de deniyorum her şeyi belki bir uçurumun kıyısında, belki sevdiğim kişinin omzunda ağlarken. En çaresiz hissettiğim anlarda “İyi gidiyorsun, böyle devam et.” diyen kimse olmasa bile kendi kendime yaslandım. Küçük bir kız çocuğu gibi ağlamayı da tercih ettim, gözyaşlarımı içime akıtmayı da. Denizlerin ve gökyüzünün dinlediğini diliyorum. İçimdeki kız çocuğunu da mutlu ediyorum kendimi de. Bizi iki kişi sanıyorlar ama biz birbirimizi tamamlıyoruz. O beni, benim duygularımı besliyor, ben onun yaralarını sarıyorum. Ah! Bir de âşık olmak var. Boşuna düşünmüşüm bu yaşıma kadar; “Bu aşk romanları nasıl bu kadar fevkalade?” diye. Ama hak verdiğimi hissettim. Çünkü gözlerimi kapattığımda gördüğüm tek şey onun gözleri, kokusunu aldığım tek koku onun kokusu. Ve ayrı kaldığımızda neden onu özlediğimi hatırlatıyor bana.
Hayat kısa! Ve ne olacağı belli değil. Artık sadece kendine odaklan. Nankör insanlar için çok fazla şey yaptın, kendine dön. O zaman farkındalığın kendini iyi hissettiğin yönünde olsun. Olsun ki hayatında mucizelere daha fazla yer ver. Bazı günler mücadele ediyorum. Bazı günler ağlıyorum. Bazı günler kendimi bütün hissetmek için tüm parçalara tutunuyorum. Devam edemeyeceğimi hissettiğim günlerde kendime hatırlatıyorum, beni kırmak için yapılan her şeyin üstesinden geldiğimi. “Nerede olursak olalım benim evim.” dediğim insanları yoluma ‘eş’ diye seçtim. Zamanla hepsi azaldı. “Bak!” dedim kendi kendime. Bir süre sonra baktım ki içtenlikle varlığını hissettiğim insanlar kaldı yanımda. 20 küsür yıllık hayatımda öğrendim bunları; eylemlerin kelimelerden daha yüksek sesle konuştuğunu, bazen insanları kendimden uzak tutarak sevmenin daha kolay olduğunu, üzüntünün sonsuza dek sürmediğini, duyguların hissedilmeye ihtiyacı olduğunu ve üzüntünün içinde kamp kurmamam gerektiğini, vücudumla iç içe geçtiğimi ve ona nazik davranmam gerektiğini…
Haritalara baktım, hiçbirinde evin yok. Ansiklopedilere baktım, hiçbirinde resmin yok. Sözlüklere baktım, hiçbirinde ismin yok. Aynada kendime baktım, seni gördüm. Benden başka yerin yok. Neşe, aşk ve macera dolu bir hayata kim hayır der sence? Hepimiz bir gün bu ebedi hayattan uçup gideceğiz. Geriye fotoğraflar, yaşanılan anılar, sevilen insanlar ve dopdolu yaşanan bir aşk hikâyesi kalacak. Hepimiz birilerinin anne ve babası olacağız. Ama şimdi hikâyeye odaklanma sırası değil. Anda kal. Birlikte bir dünya kurabileceğin ruh eşini bul. Ama bulamazsan da üzülme, belki de eşsiz bir ruha sahipsindir. Yeryüzünde kimseye benzemeyen, eşsiz bir varlığın gücüne inanan, mucizelere ve tesadüflere kendisini adayan ve aşka olan inancını hiçbir zaman kaybetmeyen…
Masalın bu evresinde verilen mesaj şudur; iyi olmanın, şirin olmanın, nazik olmanın hayatın şakımasını sağlamayacağını keşfetmek. Şimdi uluyan, gülen, bizi çok ama çok sevenin şarkısını söyleyen vahşi kadınlara geri dönelim.
Yazar: Yağmur Çelik
