(Bu yazının okunması yaklaşık 2 dakika sürmektedir.)
Bir yarım eksik kaldı bu mevsim. Umuyorum ki hep böyle olmayacak. Gökyüzü, bulutları misafir ediyor. Güneş inzivaya çekilmiş anlaşılan. Yaz boyunca görevini eksiksiz yapan güneş, şimdi kayıplara karışmış.
Ne tuhaf bir hava diye sitem ettim. Sanki daha dün gelmişim gibi bu dünyaya… Mevsimleri anlamaya çalışan bir yabancı gibiydim.
Birkaç hafta önce sıcaktan başımız dönerken, şimdi soğuktan dişlerimiz titriyor. Değişime ayak uydurmak kolay mı!
Her mevsim değişen sıcaklık ile birlikte garipsiyorum bu hava olaylarını.
Şimdi gökyüzü tamamen gri, kış kapıda.
Bir an tekrar ortaya çıktı güneş. Neden bu kadar çekimserdi anlam veremedim.
Daha sonra güneş tekrar saklanmak istedi. İnsanlar onu göremesin diye bulutlardan yardım istedi. Bulutlar güneşe güvende olabileceğinin sözünü verdi. Bulutlar hızlıca iş birliği içine girdi.
Güneşi göremez olduk böylece.
Çay bahçesinde çayımı yudumlarken, dalgaları seyrettim büyük bir zevkle. Martılar, deniz ile konuşuyordu sanki. Köpüren dalgalar, öfke doluydu martılara…
Artık yüzülmez olmuştu bu sular. Bir sezon daha geride kaldı. Yaşanmışlıklarımız vardı bu sahilde.
Unutulacak anılara sahiptik şimdi. Bir akşam yemeğinde tatlı bir sohbet esnasında hatırlanacak anılar…
Anılar, zihnimizin derinliklerinde saklandılar. Her zaman olduğu gibi en karanlık köşeleri seçtiler.
Eşsiz aromalı dondurmalar, sahilde satılan mısır, akşamüzeri serinliği… Gün boyunca güneşin altında yanmış tenim, akşamın serinliğinde rahata erecek.
Güneş kadar çekimserdim kimi zaman. Ama bulutlar kadar da yardımseverdim.
Durdum sordum kendime… Anlamaya çalıştım hangi mevsimi daha çok sevdiğimi. Kararsız kaldım.
Her mevsimin bir karakteri var diye düşündüm.
Kimileri bahar aylarını çok sever. Ben de geçiş mevsimlerini pek sevmem. Benim kararsızlığım kadar keskin özelliklere sahiptir geçiş dönemleri. Sıcak ve soğuk arasında günler birbirini kovalar.
Bana göre ya sıcak ya da soğuk olmalı. Şimdi yerini bulutlara bırakan güneş, zamanı geldiğinde beni selamlamalı.
Kışı da severim hani. Özellikle kar yağdığında içimdeki çocuk bana seslenir. Sıkıca giyinir ve dışarı çıkarım. Büyüdüğümü hatırlarım, kardan adam yapmam artık.
Yazar: Samet Can Avcu
Görsel Kaynağı: Sahibi Benim
