(Bu yazının okunma süresi yaklaşık olarak 2 dakika sürmektedir.)
Birkaç küçük özlem, burun titreten hisler, çok fazla düşünce kaldı geriye.
Daha dün ne güzeldi her şey!
Bir şeylerin tepetaklak olmasına alışmak ne zaman kolaylaşacak?
Daha dün ne güzeldi her şey!
Yedi tane güzel çocuktuk
Kırılacak umutlarımız, ağlatacaklar için bol bol gözyaşımız, yaşamak için sevinçlerimiz vardı
Hala var
Galiba
Var mı?
Çok uzun zaman geçti üzerinden
Ben bile ne hissettiğimi bilmiyorum eski fotoğraflara bakınca
Sanki fotoğraf çekildiği andan itibaren sonsuz bir sayaç başlıyormuş gibi
Her saniye geçtikten sonra fotoğrafın değeri artar mı yoksa azalır mı?
Bir gün bizimde fotoğraflarımıza bakacaklar
Belki bir antikacının tezgahında
Hayatımızda hiç görmediğimiz insanların
Fotoğraflarıyla yan yana duracağız
Bize bir fiyat biçecekler
Şu seneden kalma eski fotoğraf diyecekler
Ne bu fiyat?
5 mi 10 mu?
Bu çocuklara fiyat biçilir mi?
Şu yüzlere bak!
Hepsi birer altın parçası gibi gülümsüyor
Bu hislere fiyat biçilir mi?
Bu yedi çocuğun hissi yapışır mı bu fotoğrafa
Severler mi birbirlerini
Olurlar mı aşık birbirlerine
Acaba kavga mı ederler hep
Yoksa artık o yedi çocuk yok mudur ortalarda?
O yedi çocuk bu fotoğrafta sonsuzlaşır
Artık onlar başka insanlar olurlar
Geriye dönmek pek mümkün değil
Zaten daha önce olduğun kişi olmazsın ki
İnsanlar derede ki su gibi
Her gün farklı
Bazı günler gürül gürül
Bazı günler çok sakin
Bu fotoğraftan bana çok şey kaldı
Koskocaman bir İstanbul kaldı, sokaklarıyla beraber
O sokaklar kaldı, evleriyle beraber
O evler kaldı, insanlarıyla beraber
İnsanların yazdığı geçmişler kaldı, yeni bir düzenle beraber
Bu fotoğraftan bana çok şey kaldı
Ama artık bunları bir anlamı kalmadı.
Yazar: Aysima Nesrin Şahin
Fotoğraf Kaynakçası: Bu fotoğraf bana aittir.
