Hayatımızı daha berrak görmek için camdaki izlerin çizdiği şekilleri yok saymalıyızdır. Çünkü o cam bir gün yeniden kapanabilir. Buna hazırlıklı olursak, kulpu koyduğumuz yeri unutmazsak bir dahakine dışarı çıkmamız eminim ki bu kadar uzun sürmeyecektir.

Yaşlanıyorum, kayboluyorum. Zamanla birlikte ben de siliniyorum. Artık zaman değil ben yitip gidiyorum ve kimse beni tutamıyor. İnsanların hayatlarından hayal kırıklığı olarak geçiyorum, avuçlarında derin kesikler bırakıyorum ve beni hatırladıklarında avuçları sızlayacak. 

Taze dallardan düşen yapraklar solar, çürür ve toprağa karışır. Sonra belki yeniden yeşeren bir ağacın parçasını içinde taşır. Bir canın solması, bir canın filizlenmesine neden olur. Yaşam tersine akar.

Âniden var olup yine aniden yok olmuştu. Bu düşünce küçük kıza hayatı anımsattı. İçinde çırpınıp durduğu dünyada böyleydi aynı. İnsanlar âniden dünyaya geliyor ve âniden ölüyorlardı. Geriye sadece yarım kalmış işler ve ağlayıp gülen birkaç tanıdık yüzün hatırası kalıyordu. Tıpkı şairin dediği gibi; her ölüm zamansızdı.

O kadar ağır ki varlığın, kat kat örtüyü aşıp göğsümü deliyorsun ve yine sen sızıyorsun içeri.