Beni anlamak için, gözünde canlandırdığın fotoğrafı görmen için, kulakların duyduğu bu hikayeyi hissetmek için, bekle. Günlüğümü kapattım. Bu sefer geçen yıllar için yazmak istiyorum. Gerçi hiçbiri benim yıllarım değil ama. Bizden yine de, bir dolu fotoğraf albümünde.

Önceleri hayat diye cümleye çok başlardım ve yaş aldıkça; her seferinde cümle daha da kısaldı. Bir zamanlar büyük işlere küçük yaşta kalkışmışçasına büyük hissederdim kendimi. Şimdi ise küçük işlere kalkışmışken hâlâ büyüyemediğimi fark ediyorum.

Bir trajedinin kayıp çocuğu. O sen misin hâlâ? Kumdan kalelerin mi korumuş seni? Yoksa ruhuna taktığın prangalar mı? Her şey yolunda mı şimdi? Bu kadar sorulacak soru varken, bulabildin mi kendini?