(Bu yazının okunma süresi yaklaşık 2 dakika sürmektedir.)
Nefes aldığın dünya kimin iliklerinde saklı, yaşadığın bu hayat gerçekten senin hayatın mı? Benliğinin seni terk ettiği biriciği sandığın dünyanın o akıl almaz vahşeti, söylesene hangisi gerçek hangisi hayali? Sorgulamaktan vazgeçemeyeceğin yarınlar ve yitirmediğin sayısız hatıralar, korkma ben de seninleyim…
Zamansal yakınmalarımız ne zaman sona erecekti? Mesela toplum tarafından benliğimiz ne zaman kabul görecekti, ne zaman sorgulanmadan “Onun doğrusu da o.”, “Evet hayat onun hayatı.” denilip saygı gösterilecekti? Bu hayatta gerçekten bunları duyabilecek zaman dilimine sahip olabilecek miydik? Cevabını aradığımız nice sorular vardı fakat biz cevabı yitirilmiş nice hayatların doruğundaydık ve kimse farkında değildi. Yorgunluğun bizde bıraktığı ve kabullenişi meydana getiren niteliklerimiz vardı; yorucu olan, her ortamda değişmek zorunda kalmamızdı. Aileniz için onların normlarına göre bir birey, iş hayatınız için bulunduğunuz kurumun iş ahlakına uygun normlara sahip birey ve en önemlisi kendi benliğiniz, herkesin görmezden geldiği o biricik benliğiniz…
Hayatta ne olmak istediğiniz, nerelere gelmek istediğiniz ve en önemlisi normlarınızla inşa ettiğiniz yaşantı şeklinizin gerçekten onlar için bir önemi var mıydı? Anlaşılmadığı ve görülmediği için yorgundu ruhlar, anlaşılmak istenen sayısız nice hayat vardı; güneşin bile bir derdi, bir normu vardı.
Güneş bir gün kimsenin onu görmediğini düşünüp insan olmak istedi ancak efsun güzelliğini görmeye kimsenin gözleri yetmeyecekti çünkü Tanrı güneşin görülmesini kimseyi layık görmemişti…
Hikaye burada başladı görmediğimizi ve görülmediğimizi zannettiğimizde kaybolduk oysaki daima görüyor ve görülüyorduk. Hüsran verici hayat olumlu ve olumsuz birçok olaydan ibaretti; önemli olan nereden baktığımız, ne yaşamak istediğimizdi. Her şey bizlerde gizliydi ve inanın tüm bu olanları yaşamak bu dünyada mümkündü. Minik bir tılsım bırakıyorum buraya, bazen hayat sandığımızdan çok daha zor olabilir, önemli olan her şeye rağmen benliğimizi ve sınırlarımızı koruyabilmektir. Kimi zaman görmek yeni bir uyanışı simgeler, tıpkı güneşin her geçen gün daha da efsunlu doğduğunu gördüğümüz gibi…
Evrenin daima tüm güzellikleriyle sizden yana olduğu, gülümsemenizle yeşerttiğiniz sayısız yarınlar olması dileğiyle…
Şeyma Bayram
https://www.pexels.com/tr-tr/fotograf/safak-gun-dogumu-gun-batimi-insanlar-13244141/
