“Nefes aldığı için değil; bazen kelamıyla bazen omzuyla… Nefes verdiği için ve nefes olduğu için biriciktir. Şayet gayesizse nefesi, aynaya vuran soluğu hiçbir fayda etmez biricikliğine.”

Merhaba Sevgili Okur, Zaman öyle bir kavram ki ne nasıl uçup gittiğini ne de neler getirebileceğini anlıyor insan. […]

“Belki de bu yüzden insan büyüdükçe bir evden çok bir his arar. İçeri girdiğinde omuzlarını gevşeten, sesini yumuşatan, kendin olmak için çabalamak zorunda bırakmayan bir his…
Herkesin hayatında fırtınalar olur ama bazı yerlerde insan yağmurun altında bile üşümez.”

“O anlarda insan kendi içinde
kaybolmaya başlar. Dış dünya sakinken içinde kopan fırtınalarla, kimsenin kulak kesilmediği bir gürültüde yapayalnız hissedebilir. İşte bu noktada tekrar eden döngülerle savaşırız. Aynı
seslerin yankısıyla, toparlanmak için atılan her adımın başa sarışıyla yüzleşiriz. Her seferinde,belki yeniden ayağa kalkarız ancak giderek ağırlaşan adımlarımıza engel olamayız. Bu
yüzden bazı günler ilerlemek yerine dayandığımızı hissederiz.”