“Şimdi, ben de o gecenin asfalta kazınmış sessiz bir parçasıydım.”

“Tenine değen o rahatlatıcı rüzgar bu hissi katbekat arttırırken vücudunda dolaşan temiz havanın ferahlığı sadece kendini yalnız hissetmene engel olmakla kalmıyor, uzun zamandır hissedemediğin duygularla tanışmana yardımcı oluyordur o an.”

“Belki de bu yüzden şafak bize her gün aynı şeyi fısıldar:
Karanlık ne kadar uzun sürerse sürsün, umut mutlaka yeniden doğar.”

“Baharın içsel karşılığı burada belirir. Çiçek açmak gibi görünür bir an değildir bu; toprağın artık kendini sıkmaması, içinde olanı zorlamadan taşıyabilmesidir.”

“Hep düşünürüm, bu denli yalnızken aşıklar bende nasıl hayat bulabiliyorlar? Palavra
derim hep. Güzeller güzeli Galata’m, benim göz bebeğim aşk yuvası oluvermiş. İnanmam, inanamam… Herkes ona baktığında aşkı görüyor ben ise geçip giden zamanı…”