“O anlarda insan kendi içinde
kaybolmaya başlar. Dış dünya sakinken içinde kopan fırtınalarla, kimsenin kulak kesilmediği bir gürültüde yapayalnız hissedebilir. İşte bu noktada tekrar eden döngülerle savaşırız. Aynı
seslerin yankısıyla, toparlanmak için atılan her adımın başa sarışıyla yüzleşiriz. Her seferinde,belki yeniden ayağa kalkarız ancak giderek ağırlaşan adımlarımıza engel olamayız. Bu
yüzden bazı günler ilerlemek yerine dayandığımızı hissederiz.”

“Çünkü adalet konuşmaz, empati hüküm vermez. İkisi de sadece durur ve insana, insan olmayı hatırlatır.”

“Belki de budur gerçekliğin en kırıcı tarafı. İnsan sonmuş gibi yaşamaz hiçbir
anıyı. Son kahkahaları, son sohbetleri, son adımları, son sessizlikleri, son yağmurları koyamaz insan çantasına.”

“Hayatın anlamı, geçmişin yükünü
ya da geleceğin kaygısını taşımayı bıraktığımda, içimde zaten hep var olan o sakin alanda saklıymış.”

“Yas, zamanla kabuk bağlayıp iyileşecek sıradan bir yara değil; her dokunuşta sızlayan yeni bir deri, hayatta kalmayı sağlayan mecburi bir iklimdir.”