“Çok küçük gibi görünen ama değeri paha biçilemez olan anlar vardır hayatta; bazen şanstır, bazen de benliğinizi bulmanızı sağlayan şanssızlıktır.”

“Öyle anlar gelir ki, istemeden geldiğimiz bu dünyada, yine istemeden gidecek olmamıza rağmen yürümeye devam ederiz; gerçekten istediğimiz için mi, yoksa hayatın bize sundukları karşısında gidecek başka bir yönümüz olmadığı için mi?”

“Bilirdim ki, sevgisizliğin dayatıldığı coğrafyalarda aşkı bırakın yaşamayı, yazmak bile bir başkaldırıdır, bir devrimdir.”

“Tüketelim, benliğimize birer parça ekleyen ve bizi ama iyi ama kötü bugünlere getiren ilişkilerimizi. Ve koşarak takalım, dar çevre yitiklerinde değer kazanan maskelerimizi, karışalım insanlığa. Duyduğumuz her sözle bir ket daha vuralım yüreğimize, kimsenin kimseyi anlamadığı ama herkesin herkese konuştuğu bu çiğ dünyada.”

“Tanıksan sorumlusundur.” derler. İşte o sorumluluğu kendi ruhunda, sırtında hissediyorsan da insansındır. Peki ya sayın insanlık taşıyamadığınız, sustuğunuz, görmek istemediğiniz sorumlulukların bedeli nasıl zuhur bulacak? Kaçamayacağımız tek yer olan insanlığımızın görmekten değil bakmaktan, duymaktan değil dinlemekten, konuşmaktan değil anlamaktan geçmesi dileğiyle!”