Saat kaç bilmiyorum ama elime kalemi aldığımda genelde gece yarısını bulmuş olur. Ben de böyleyim işte gece yarısı dertlenirim ve tüm derdim kalemin ucuna akar. Çok nadir açarım kapılarımı insanlara çünkü çoğu insan açtığın kapıdan nasıl gireceğini bilemez hele de sen derinlerde yaşıyorsan. Benim hikayemde derinlerde başladı; kaybettiğim bir’ini ararken…
Başkalarının derinlerine dalan olmuştum hep , onların kaybettikleri bir’ini ararken yardım eden taa ki yıllar öncesine kadar. İnsan kendini derinlerine daldıran o bir’isiyle tanışınca bambaşka oluyormuş. Zaman geçti ve ben sevdim o ise sevildi, başta üzmüyor sizi sadece sevmek hatta bundan haz alıyorsunuz ama sevginizin boyutu değişip anlam kazanınca sevginizin dengi de rengi de değişiyor. Sevilmek istiyorsunuz deli gibi ama bu beklentiniz karşılanmayınca acı çekmeye başlıyorsunuz ve sevginizden, kendinizden kaçmak istiyorsunuz deli gibi. Kendinizi ardınızda bırakıp gitmek istiyorsunuz çünkü onu bırakamazsınız ya kalacaksınız acı çekeceksiniz ya da onu unutmak için kendinizi bırakıp gideceksiniz. Kendinizden vazgeçmek diyorum çünkü ben çoktan o olmuştum artık onsuzluk için onu yani beni bırakmalıydım. Aslına bakarsanız ben o olduğumda onu kaybetmiştim .
Günler geçti ve artık tamam dedim kendine gel ! Daha ne kadar kalacaksın bu karanlık derin kuyuda , doğan güneşe bak ; bu karmaşık dünyaya doğmaktan vazgeçti mi hiç ? Peki sen neden vazgeçiyorsun! İşte bu sözlerle açmaya başladım gözümü aydınlığa, şimdi dipsiz bir kuyudayım nasıl çıkacağım bilmiyorum ama çıkacağımı biliyorum çünkü ben hayatı seçiyorum. Biliyorum yorucu ve yıpratıcı olacak derinlerde çıkışım ama çıktığımda yeni bir ben doğacak ve daha anlamlı olacak nefes aldığım her gün. Şimdi umutlarımdan merdiven yapıyorum az kaldı doğacak güneşi görmeme…
En zor imtihan kalple olandır. Kalbinize hep iyi bakin ve kendine hep bir parçasını ayırın ki verdiğiniz parçalar size geri dönmediğinde kendinizi dipsiz kuyularda bulmayın.
YAZAR: Şermin AMANET
