(Bu yazının okunma süresi yaklaşık olarak 3 dakikadır.)
Uzun süredir düşünen bir adamın hikayesi bu dostlarım. Virgülleri bol bir adam. Söyleyeceği çok şey var da ağzında gevelemekten hiç etmiş onca lafını. Susmaktan konuşamaz olmuş yıllar yılı. En başından belirtmeliyim ki bu adam benim. Yani sizlere kendimi sunacağım. Kim olduğumu, düşüncelerimi, duygularımı. Ama parça parça yapacağım bunu. Anlayamayın diye. İnsan bazen anlaşılmamak ister, öyle değil mi? Ve anladıklarınız bana dair değil, size dair olacaktır buna eminim. Aslında “Hepimiz birbirimizin yaşamlarının çatlak ve aralıklarında yaşarız; her şeyi görebilseydik sanırım şaşkınlıktan dilimiz tutulurdu…” demiş Murdoch. Çatlaklarım sizin aynanız olacak, aralıklarım size ışık tutacak. Cümlelerimin boşluklarında kendinizi bulmanız dileğiyle.
Kulaklığımı çıkardım. Aynı ânda tren tekrar harekete geçti. Zaten uzun süredir hareket halindeydi. Önce oturduğum yerden doğruldum ve yazmaya başladım.
Hayatta kalmak ve yaşamak. Ama gerçekten yaşamak. Bilemiyorum aslı nedir bu işin. Aksi nedir. Kastı nedir mesela bunca uğraşın. Koştur koştur. Kendini unutmak için. Bir anlığına hatırlamamak. Nefes aldığını unutmak ve sormak. Bedenim ve ruhum, arzularım ve kusurlarım neden varlar? Hepsi ben miyim bunların? Güneş tepemde ışıklarını vururken yüzüme ve kalabalık sokaklarımdan onlarca insan geçerken; ben en güzel kelimelerimle ve en derin duygularımla şiirler yazmak isterken, sadece ona. Bir gölge başında ya da metro durağında, uzun uzun çizikler atıp o tozlu duvarlara bir iz bırakmak isterdim. Ve şehrimin rüzgarları fısıldasın isterdim. Kim o ? Ben miyim yoksa aradığım kişi? Yine mi? Kaç kez daha dönüp dolaşıp kendime geleceğim. Bir başkası mı yoksa? Saçlarına rüzgar değiyor mu peki? Gülerken gözlerinin içine bakıyor mu? Sessizliğinde anlıyor mu dalgalarını? Yüksek dalgalarını. Hala mı o kişi benim? Ben hala kendimi mi arıyorum yoksa? Köşedeki telefon kulübesinden gelen ses beni mi çağırıyor? Ya açtığımda sesimi duyamazsam ?
Gözlerimi açtım. Hala trendeydim. Nasıl bir rüyaydı bu böyle? Yazdıklarımın bir kısmından sonra uyuya kalmıştım. Ayağa kalktım, tekrar oturdum ve uyudum. Uyudum, uyandım, uyudum, uyandım ve uzun süre bekledim. Daha sonra yazmaya devam ettim.
Kelimelerimin son duraklarına geliyorum da inesim yok sanki. Düşüncelerim de aynı yollardan geçip bir türlü inememiş. Ufkuma yeni manzaralar katmışım da mabedimde birikenler aynı damlalarmış. Kasvetimi eleklerimden geçirdim, ince ince biledim de serpemedim havaya.
Zaman; bir çuvala yığınla anı doldurup, eskicilere satmak ister gibi omuzlarımda. Ne kadar eder bunlar? Kaça bırakırsın en son?
Yürüdüğüm toprak çimlere benzemiyor hiç. Nasırlarımı hissettiriyor bana. Yanımdan geçen laleler. Konuşmuyor bir türlü. Son kokladığım çiçek, zihnimde bir polene hapsoldu.
Durdum, soluklandım ve düşündüm. Polen mi? Ben bal yemem ki? Tekrar yazmaya devam ettim.
Arzularıma kefen giydiren bir ben. Yine benden ötede bir hayat yaşatır mı birden? Bir bakışı söndüren, gözleri kaldırım taşlarında şimdi. Başın öne eğilmesi göğse vuruyor belli. Kalemliğimden birer birer düşen sayfalar unutturuyor her şeyi.
Yaşam ve varlık. Tane tane ufalansın şimdi. Yorgunluğum perdeyi aralayıp pencereyi açacak. Gün doğdu ve geceden aya vuran ışıklar, içimi titreten bulutlar, rüzgarları dizginleyen bakışlar. Birer birer kaybolur. Bir şey olur ve her şey unutulur. Yaşam buna mecbur.
Ve perde kapanır, ışıklar açılır. İzleyici şok olmuştur. Ayağa kalktım. Oyunumun bu kadar iyi olacağını düşünmemiştim. Daha sonra arkamdan birinin “Hayatını sahne sahne kendine perdeliyorsun, oynayan da sensin, izleyici de!’ dediğini duydum. Döndüğümde orada yoktu.
Yazar: Burak Bayık
Görsel Kaynak: https://pin.it/41oL5hl
