(Bu yazının okunma süresi yaklaşık olarak 2 dakika sürmektedir.)
Baharın son demleri, nefes aldığımda ciğerlerime dolan havanın keyif verdiği nadir anlardan. Hava güzel, çiçekler açmış, içimde mutluluk. Bir dönüm noktasıydı yaşadıklarım, farkına vardıklarım. Dibi görmem gerekiyormuş yükselebilmek için çok iyi anladım.
Her şey çok mu güzel hayatımda? Hayır. Hatta aksine çok fazla eksiğim var, öncesinden bir hayli de yalnızım. Bir şeyler yetiyor bana. Ufak sevinçler, ufak başarılar. Her zaman mükemmeli yakalayabilme çabamda mükemmellikten bir o kadar uzak olduğum gerçeği de var. Ben kimdim ki mükemmel olmalıydım? Mükemmel olmalı mıydım?
Hatalıydım, başarısızdım belki ama bu da bendim. Olmayacak bir şeyin arkasından boşa kürek çekmek bana hiçbir zaman bir şey katmamıştı. Nasıldım, nasıl biriydim? Başkalarının beni anlamasını bekliyordum oysa kendimi hiç anlayamamıştım ki. Beklentilerim, arzularım hep kesin tavırlarım; kendimi yorduğumu düşünürken çevremdekileri bu denli yıprattığımı fark etmem için tüketmem gerekiyormuş her şeyimi.
Yazar: Rumeysa Soyöz
Görsel kaynak: https://pin.it/42i4vDj
