Biz insanlar, kendimizin kapanıyız biraz. Kendimizin kısır döngüsüyüz. Ve en nihayetinde farkında olarak ya da olmayarak her birimiz kendimize ihanet ediyoruz. Ömrümüz bir şeyleri telafi etmek ve telafi etmemiz gerekecek hataları yapmak arasında mekik dokuyor.

Belki de hayat dediğin koşuşturmadan kafasını kaldırmayan sensindir. Yaşamayı unutan, bu yüzden de kirli bulduğun ışıkların arasında kendini görmekten korktuğun için karanlıkta kendin olabildiğini zanneden de sensindir.

Oysa içinden belki de yüz binlerce kez veda etmişti. Yine de hoşçakal’ın içindeki ’kal’da kalmış olmalıydı aklı.

Bir aldatılışa ortak olmuştu. Hem de öyle şehvetli bir aldatmaya ortaklık etmişti ki biyolojilerine karşı geldiklerini varsayarak Tanrı bile yaratılışlarına şirk koştuklarını düşünecekti.

Yarınlar aydınlıktı, hep aydınlık olacaktı. Biz gözlerimizi kapattık diye gün, ışığından mahrum kalmazdı ve yarınlar kararmazdı. Biz acılara odaklandık diye mutluluk görüş alanımızı terk etmezdi.