(Bu yazının okunması yaklaşık olarak iki dakika sürmektedir.)
Kırmızı bavulunu sürüklerken peşinde, bavulun ağırlığına aldırmadı. Kırmızı bavul kendisinin bütün kahrını çekercesine ağır aksak sürünürken yerde, o gülümsüyordu. Öyle zafer dolu bir gülümsemeydi ki bu, ruhunda uçuşan kuşlar gagalarındaki zeytin dalı ile özgürlüğe doğru yol alıyor ve nihayet kendisiyle barışıyordu büsbütün. Zafer onundu çünkü bu sefer yalnız galibiyetleriyle değil ayrıca mağlubiyetleri ile de yol alıyordu. İşte bu yüzden dünden daha özgürdü. Bu yüzden dünden daha mutluydu ve yüzü gülücüklerle bezenmişti.
Dağınık saçları tenini yalayıp geçen rüzgarlarla iyice dağılıyor ve ilk defa derli toplu olan aklı ile garip bir uyum içinde yürümeye devam ediyordu. Bugün, evini terk ediyordu. Bütün öğrendiklerini kırmızı bavuluna sığdırmış, elindeki korkak heveslerle cesur bir şekilde yarınlara ilerliyordu.
Bu sefer eskisinden yavaş uzaklaşıyordu evinden. Artık kendisini yoğurduğu geçmişinden kaçmıyordu. Dün ile yarının arasında yürümenin de bir o kadar keyifli olabileceğini, sonucun süreçten daha önemli olduğunu anladığı ânda hissetmişti. Bu nedenle adımları daha yavaş ve daha emindi.
Adımlarını iyice yavaşlattı ve son defa evine bakmak üzere kafasını arkasına çevirdi. Evi bütün heybetiyle olduğu yerde sergilerken kendisini, içinde bütün anılarını gördü. Günışığı, açık kalmış pencelerden içeri süzüyor ve geçmişini karanlıktan aydınlığa çıkarıyordu. Böylece içinde bulunduğu anları daha net görebiliyordu. Pencelerin kenarlarına gizlenmiş perdeler bir ara hüznünün üzerine çekilmişti. Zamanında sevgi ve nefret ev arkadaşıydı, korku ile cesaret aynı yatakta uyumuştu. İyi ve kötü ne varsa bir arada, onu selamlarcasına evin duvarlarına kazınmışken o şimdi var olduğu her şeyi geride bırakıyordu. Sancılı doğumunu gören bu evin eski sandalyeleri omzundaki bütün yükleri de yüklenmişti bir aralar. Hem bir ayağı daha alçak olan masa da yüreğindeki dertlerine az ortak olmamıştı. Her gece o masanın üzerinde yazardı bütün karmaşalarını.
Yine de kendisini büsbütün geride bırakıyor değildi. Hüznünden, mutluluğundan ve hissettiği tanımsız bütün duygulardan biraz ayırmıştı bavuluna. Neticede insan dönüştüğü kişinin kaynağını tamamen yetim bırakırsa neye dönüştüğünün ne anlamı kalırdı? Kendisine kendisini anlasın diye pay bırakmıştı sadece geçmişinden.
Tekrar önüne döndü. Önünde acı verecek günler ve onu daha çok büyütecek yarınlar vardı. Mutluluk belki birkaç metre uzaktaydı, huzura ise bilmiyordu daha kaç kilometre vardı. Tek bildiği, mesele varış noktası değildi; ne olursa olsun gitmekti. Kırmızı bavulunu sürüklemeye devam etti. Bir süre yürüdü. O gidiyor, öğrendikleri ve geçmişinden çaldığı birkaç duygu da onun peşinden geliyordu. Yarınlar aydınlıktı, hep aydınlık olacaktı. Biz gözlerimizi kapattık diye gün, ışığından mahrum kalmazdı ve yarınlar kararmazdı. Biz acılara odaklandık diye mutluluk görüş alanımızı terk etmezdi.
Her şey geçiciydi. Biz bile geçici bir var oluşla misafirken dünyaya bir ân önce varmaya çalışmak biraz da acemilikti. O da dününden geçip yarınlarına doğru yol aldı. Bugün denilen bu arafın tadını çıkararak bavuluna sıkıca sarıldı ve sadece ilerledi. Göz kamaştıran aydınlığın göz bebeklerine yansıttığı belirsizlik her zaman geçmişin bilindik karmaşasından korkutucu olmak zorunda değildi. Kim bilir belki ilerlemek ve varacağı yerlerde tanışacağı yeni duygularla dolup taşmak da ona halihazırda kalbine konuk ettiği duygular kadar güvende hissettirebilirdi. Hepimizin bir kırmızı bavulu ve kendisini doğurduğu bir evi vardı ama unutmamak gerekti: Bazen yalnızca bavulumuzu da alıp aydınlığa çıkmak lazımdı.
*Müzik Önerisi: Soft Analog-Yolculuk
Yazar: Almina Kesler
Görsel Kaynak: https://pin.it/2Hompv2
