(Bu metnin okuma süresi yaklaşık olarak iki dakika sürmektedir.)
Her şeyin sorumlusu benmişim gibi düşünürken dalgınlıkla, kalbimin çarpıntısıyla daldığım yerden uzaklaştım . Bu acı artık o kadar tanıdıktı ki sanki onunla yalnız kalmamı istiyordu. Ona teslim olmamı… Eşiğinde olduğum tüm duygular karanlık bir odada ve ben duruyorum kapıda. Bakıyorum ama seçemiyorum güzel duyguları. Bir esinti olsa düşeceğim karanlığa ama direniyorum sanki. Toparlanıyorum ve atıyorum kendimi dışarı. Bu acıdan, o odadan kaçar gibi koşuyorum. Tüm hatalarımı kendime hatırlatıyorum. Benden başka kimsenin hatası yok gibi herkesin içinde bir hiç yapıyorum kendimi.
Sahilde duruyorum, o hırçın dalgalar kıyıya değil sanki yüreğime çarpıyor. Derin bir nefes alıyorum, bu nefesi de hak etmediğimi düşünerek. Yaşayacaklarımın arifesinde yaşanmış anlarımın ilerisindeyim. Şu anda değilim. Hiç de olamadım olduğum zaman diliminde.
Telefonum çalıyor, her şeyden korktuğum gibi korkuyorum sesten. Bilinmedik bir numara, kesin bankadır deyip geri koyuyorum telefonu cebime. Normale dönen nabzımla yürümeye başlıyorum. Daha sakin, o hislerden biraz uzak. Tekrar çaldığında açıyorum telefonu. Tahmin ettiğim gibi bankadan aranıyorum. Fark ediyorum ki başka birinin olmasını umut ederek açıyorum telefonu. Hala bir şeylere umut ediyorum, hayat devam ediyor, gök karanlık, deniz gri, baharın sonu, ağaçlar cansız, güneş geride, ölüm uzak ve ben yaşıyorum.
Yazar: Rumeysa Soyöz
Görsel kaynak: https://pin.it/1vd0ySzq
