(Bu yaz\u0131n\u0131n okunma s\u00fcresi yakla\u015f\u0131k 3 dakika s\u00fcrmektedir.)<\/p>\n\n\n\n
Bir zamanlar her \u015feyi b\u0131rak\u0131p gitmek istiyordum. \u015eehir hayat\u0131n\u0131n g\u00fcr\u00fclt\u00fcs\u00fc, s\u00fcrekli bir yerlere yeti\u015fme tela\u015f\u0131 ve ard\u0131 arkas\u0131 kesilmeyen yorgunluk; ruhumda bir a\u011f\u0131rl\u0131k olu\u015fturmu\u015ftu. Sokaklarda y\u00fcr\u00fcrken insanlar\u0131n y\u00fczlerindeki t\u00fckenmi\u015flik, g\u00f6ky\u00fcz\u00fcn\u00fc \u00f6rten y\u00fcksek binalar\u0131n so\u011fuklu\u011fu ve hi\u00e7 dinmeyen trafik u\u011fultusu\u2026 \u0130\u00e7imden ge\u00e7en tek \u015fey, bu k\u0131s\u0131r d\u00f6ng\u00fcden birka\u00e7 g\u00fcnl\u00fc\u011f\u00fcne de olsa uzakla\u015fmakt\u0131.<\/p>\n\n\n\n
Bir sabah, hi\u00e7bir plan yapmadan eski ve bir k\u00f6\u015feye terk edilmi\u015f foto\u011fraf makinemi \u00e7antama koyup yola \u00e7\u0131kt\u0131m. Gidece\u011fim yeri bilmiyordum, a\u00e7\u0131k\u00e7as\u0131 bunun bir \u00f6nemi de yoktu. Tek istedi\u011fim, \u015fehrin bana y\u00fckledi\u011fi a\u011f\u0131rl\u0131\u011f\u0131 geride b\u0131rakmakt\u0131. Uzakla\u015ft\u0131k\u00e7a hafifleyece\u011fime inan\u0131yordum, bu y\u00fczden nereye gitti\u011fimden \u00e7ok oradan ne kadar uzakla\u015ft\u0131\u011f\u0131m \u00f6nemliydi.<\/p>\n\n\n\n
Bir otob\u00fcse bindim ve pencere kenar\u0131na oturdum. R\u00fczgar, otob\u00fcs\u00fcn a\u00e7\u0131k cam\u0131ndan y\u00fcz\u00fcme dokunduk\u00e7a i\u00e7imde bir ferahl\u0131k hissettim. Yolda ilerlerken uzanan a\u011fa\u00e7 dallar\u0131na bak\u0131p ellerimi yapraklara de\u011fdirmek istedim. Otob\u00fcs\u00fcn eski motorunun \u00e7\u0131kard\u0131\u011f\u0131 monoton ses, kulaklar\u0131m\u0131 dolduruyordu. \u00c7antamdan kulakl\u0131\u011f\u0131m\u0131 \u00e7\u0131kard\u0131m ama m\u00fczik dinlemek yerine foto\u011fraf makinemi a\u00e7\u0131p i\u00e7indeki eski karelere g\u00f6z atmaya ba\u015flad\u0131m.<\/p>\n\n\n\n
Makinemin i\u00e7inde, on y\u0131l \u00f6ncesinden kalma bir\u00e7ok foto\u011fraf vard\u0131. Y\u00fcz\u00fcmdeki g\u00fcl\u00fcmsemeler, o zamanlar hissetti\u011fim mutluluklar… Ancak bir \u015fey farkl\u0131yd\u0131, sanki bu karelerdeki ki\u015fi ben de\u011filmi\u015fim gibi geldi. Kendime, g\u00fcl\u00fc\u015flerime, o eski an\u0131lara yabanc\u0131la\u015ft\u0131\u011f\u0131m\u0131 hissettim. Bu d\u00fc\u015f\u00fcnce i\u00e7imde bir rahats\u0131zl\u0131k uyand\u0131rd\u0131 ve makineyi kapat\u0131p pencereye d\u00f6nd\u00fcm. \u015eehrin g\u00f6r\u00fcnt\u00fcs\u00fc yava\u015f yava\u015f silinip yerini k\u0131vr\u0131ml\u0131 toprak yollar, ara s\u0131ra g\u00f6r\u00fcnen tek katl\u0131 evler ve u\u00e7suz bucaks\u0131z bir huzur hissi ald\u0131.<\/p>\n\n\n\n
\u0130ndi\u011fim kasaba sessiz ve k\u00fc\u00e7\u00fckt\u00fc. \u0130lk ad\u0131m\u0131m\u0131 att\u0131\u011f\u0131mda burnuma \u0131slak topra\u011f\u0131n keskin kokusu geldi. Y\u00fcr\u00fcmeye ba\u015flad\u0131m, her ad\u0131mda \u00fczerimdeki a\u011f\u0131rl\u0131\u011f\u0131n azald\u0131\u011f\u0131n\u0131 hissediyordum. \u00c7antamdan foto\u011fraf makinemi \u00e7\u0131kard\u0131m ve etraf\u0131mdaki d\u00fcnyay\u0131 kaydetmeye ba\u015flad\u0131m. G\u00f6z\u00fcm, yosunlarla kaplanm\u0131\u015f ta\u015f bir duvara tak\u0131ld\u0131. Bu duvar, sanki y\u0131llar\u0131n hikayesini ta\u015f\u0131r gibiydi. Biraz ileride, bir a\u011fac\u0131n alt\u0131nda siyah beyaz bir kedi uyuyordu. Bu sade manzarada huzur buldum ve o an\u0131 \u00f6l\u00fcms\u00fczle\u015ftirdim.<\/p>\n\n\n\n
Biraz daha y\u00fcr\u00fcy\u00fcp bir sokak lambas\u0131n\u0131n alt\u0131na geldim. Ampul\u00fcn \u00e7\u0131kard\u0131\u011f\u0131 hafif c\u0131z\u0131rt\u0131lar kulaklar\u0131m\u0131 doldurdu. Normalde rahats\u0131z edici olabilecek bu ses, burada bir melodi gibiydi. \u015eehrin yorucu karma\u015fas\u0131ndan sonra bu k\u00fc\u00e7\u00fck ayr\u0131nt\u0131lar bana ya\u015fam\u0131n kendisini hat\u0131rlat\u0131yordu.<\/p>\n\n\n\n