(Bu yaz\u0131n\u0131n okunma s\u00fcresi yakla\u015f\u0131k \u00fc\u00e7 dakika s\u00fcrmektedir.)<\/p>\n\n\n\n
Bazen zihnimdeki d\u00fc\u015f\u00fcnceler o denli \u00e7o\u011fal\u0131r ki her biri birer i\u011fne gibi beynime saplanarak can\u0131m\u0131 yakar. Bu i\u011fnelerin ac\u0131s\u0131, ba\u015flang\u0131\u00e7ta hafif bir rahats\u0131zl\u0131kken zamanla dayan\u0131lmaz bir i\u015fkenceye d\u00f6n\u00fc\u015f\u00fcr. O i\u011fneleri \u00e7\u0131karmaya \u00e7al\u0131\u015ft\u0131\u011f\u0131mda derinlere batacaklarm\u0131\u015f gibi bir korku sarar i\u00e7imi fakat onlar\u0131 orada b\u0131raksam da ac\u0131n\u0131n kesilmeyece\u011fini bilirim. D\u00fc\u015f\u00fcnceler, zihnimin odalar\u0131n\u0131 i\u015fgal ettik\u00e7e tahamm\u00fcl s\u0131n\u0131rlar\u0131m zorlan\u0131r. Zaman\u0131n ak\u0131\u015f\u0131 bozulur o anlarda. Saniyeler bo\u011fucu dakikalara, dakikalar saatlere d\u00f6n\u00fc\u015f\u00fcr; her \u015fey sonsuz bir d\u00f6ng\u00fcye girer, her \u015fey a\u011f\u0131rla\u015f\u0131r.<\/p>\n\n\n\n
O anlarda tek \u00e7\u00f6z\u00fcm gibi g\u00f6r\u00fcnen \u015fey zihnime bir kilit vurmak, ard\u0131ndan kilidin anahtar\u0131n\u0131 denizin en derin ve en karanl\u0131k noktalar\u0131na f\u0131rlatmak olur. Ama o anahtar\u0131 b\u0131rakmam gereken yer, \u00f6yle bir yer olmal\u0131 ki ne bir bal\u0131k\u00e7\u0131 a\u011f\u0131 onu bulabilmeli ne de k\u0131y\u0131ya vurup a\u00e7\u0131\u011fa \u00e7\u0131kabilmelidir. Denizin derinliklerinde kaybolmas\u0131 gerekir; bir s\u0131r gibi, hi\u00e7bir zaman geri d\u00f6nemeyecek \u015fekilde. Hatta ben bile, bir g\u00fcn \u00f6zleyip o kilidi a\u00e7mak istesem bile, o anahtar\u0131 bulamamay\u0131 dilerim. Kendimden bile ka\u00e7arcas\u0131na zihnimden uzakla\u015fmak, d\u00fc\u015f\u00fcncelerimden silinmek isterim. Belki de ancak o zaman bu sonsuz d\u00f6ng\u00fcde durup derin bir nefes alabilirim ve hayata geri d\u00f6nebilirim.<\/p>\n\n\n\n
Ama zihnim kilitlenmez; d\u00fc\u015f\u00fcnceler, f\u0131rsat kollayan sinsi d\u00fc\u015fmanlar\u0131md\u0131r. Bitmek bilmeyen bir sava\u015f\u0131n ortas\u0131nda kar\u015f\u0131ma \u00e7\u0131karlar; \u00fcstelik tek ba\u015f\u0131ma, silahs\u0131z ve savunmas\u0131zken. Bir korkak gibi, sava\u015f meydan\u0131ndan ka\u00e7mak istesem de hareket edemem. D\u00fc\u015fmanlar\u0131msa her yerdedir; birini alt etsem, di\u011ferleri daha da g\u00fc\u00e7l\u00fc bir \u015fekilde geri d\u00f6ner. Sonu\u00e7sa tahmin edildi\u011fi gibidir. Bir ki\u015finin koskoca bir orduyu alt etti\u011fi nerede g\u00f6r\u00fclm\u00fc\u015f ki? Her seferinde yenilginin tad\u0131n\u0131, o ac\u0131 yenilgiyi kabul etmek zorunda kal\u0131r\u0131m. Yenilgiyle sonu\u00e7lanaca\u011f\u0131n\u0131 bilmek al\u0131koymaz beni ama gitgide t\u00fckenirim. <\/p>\n\n\n\n