(Bu yaz\u0131n\u0131n okunma s\u00fcresi yakla\u015f\u0131k 5 dakikad\u0131r.)
“T\u00fcrk kahvesi,” dedim. “Sade, l\u00fctfen.”
Ne zaman ke\u015ffetmi\u015ftik buray\u0131, hat\u0131rlamaya \u00e7al\u0131\u015ft\u0131m. Sonunun nereye gitti\u011fini bilmedi\u011fimiz bir ara soka\u011f\u0131n, ana caddeyle kesi\u015fti\u011fi noktada, k\u00fc\u00e7\u00fck bir kafeydi. Belki ad\u0131ndan, belki de etraftaki di\u011fer mekanlardan s\u0131yr\u0131lmay\u0131 ba\u015faran tasar\u0131m\u0131ndan dolay\u0131 dikkatimizi \u00e7ekmi\u015fti. “Saat \u00fc\u00e7te,” diye s\u00f6zle\u015fmi\u015ftik d\u00fcn gece. \u00dc\u00e7e yirmi kala, elimde kocaman bir buketle girdim i\u00e7eri. \u00c7ok anlamazd\u0131m \u00e7i\u00e7eklerden, yine de her zaman \u00e7ok sevdim bulu\u015fmalar\u0131m\u0131za \u00e7i\u00e7ekle gelmeyi. Haftsonu olmas\u0131na ra\u011fmen, pek de kalabal\u0131k say\u0131lmazd\u0131. B\u00f6yle bir g\u00fcn i\u00e7in, kalabal\u0131k olmas\u0131 m\u0131, yoksa olmamas\u0131 gerekirdi bilemedim. Ceplerimi yoklad\u0131m. Her \u015fey yerli yerindeydi. Saate bakt\u0131m, daha on dakika vard\u0131 gelmesine.
Ne \u00e7ok \u015fey ya\u015fanm\u0131\u015ft\u0131 burada\u2026 Kollar\u0131m\u0131n aras\u0131na girip ba\u015f\u0131n\u0131 g\u00f6\u011fs\u00fcme yaslad\u0131\u011f\u0131nda, zaman dururdu benim i\u00e7in. Y\u00fcz\u00fcn\u00fc izlemeye dalard\u0131m bazen, kendi kendime “Allah’\u0131m ne kadar g\u00fczel,” diye d\u00fc\u015f\u00fcnmekten, ka\u00e7\u0131r\u0131rd\u0131m s\u00f6ylediklerini. K\u0131zard\u0131 o zamanlar bana. “Aaa, bo\u015funa m\u0131 anlat\u0131yorum ben,” derdi. Ama ho\u015funa da giderdi. \u00c7ok g\u00fclerdik hep. S\u0131k\u00e7a tak\u0131l\u0131rd\u0131k birbirimize.
-E’leri uzatarak s\u00f6ylememle, bana iltifat etti\u011finde donup kalmamla, kahve tercihlerimle dalga ge\u00e7erdi hep. Bozulmazd\u0131m ben, yine de usul usul yakla\u015f\u0131p g\u00f6nl\u00fcm\u00fc almaya \u00e7al\u0131\u015fmas\u0131 i\u00e7in bozulmu\u015f gibi yapard\u0131m. Foto\u011fraflar\u0131n\u0131 \u00e7ekmeyi \u00e7ok severdim, manzara foto\u011fraf\u00e7\u0131l\u0131\u011f\u0131yd\u0131 benim i\u00e7in bir nevi; k\u00f6t\u00fc \u00e7\u0131kt\u0131\u011f\u0131n\u0131 s\u00f6yledi\u011fi foto\u011fraflar\u0131n\u0131 izledi\u011fimi bilmezdi. Kendini \u00e7irkin hissetti\u011fi zamanlarda, anlam veremezdim buna. Yolda y\u00fcr\u00fcrken kar\u015f\u0131ya de\u011fil, ona bakarak y\u00fcr\u00fcrd\u00fcm. G\u00f6r\u00fc\u015femedi\u011fimiz zamanlar i\u00e7in y\u00fcz\u00fcn\u00fc depolarcas\u0131na haf\u0131zamda, tek bir an\u0131 bile ka\u00e7\u0131rmak istemezdim.
Omzumda yumu\u015fac\u0131k bir dokunu\u015fla, d\u00fc\u015f\u00fcncelerin aras\u0131ndan \u00e7\u0131k\u0131p kafam\u0131 kald\u0131rd\u0131m. S\u0131k\u0131ca sar\u0131ld\u0131k. “Beklettim yine seni,” dedi. G\u00fcl\u00fcmsedim. Tekrar sar\u0131ld\u0131k. \u00c7i\u00e7ekleri verdim. Mutlulukla kar\u0131\u015f\u0131k mahcubiyet, onda en tatl\u0131 duran \u015feydi.
Bir s\u00fcre konu\u015ftuktan sonra duraksad\u0131. Beni, baz\u0131 zamanlar kendimden bile iyi tan\u0131rd\u0131. Saklayamam\u0131\u015ft\u0131m.
“Bir tuhafl\u0131k var sende,” dedi. “Bir \u015fey mi oldu?”
Kar\u015f\u0131s\u0131nda so\u011fukkanl\u0131 durabilmek, ba\u015far\u0131l\u0131 oldu\u011fum bir alan de\u011fildi. Nerede a\u00e7\u0131k verdi\u011fimi d\u00fc\u015f\u00fcnecek kadar bile vaktim yoktu. “Yoo,” diyebildim. Devam\u0131n\u0131 getirebilecek g\u00fcc\u00fc bulamad\u0131m kendimde.
“K\u00f6t\u00fc bir \u015fey mi?”
Onca c\u00fcmlenin, y\u00fczlerce farkl\u0131 kombinasyonla zihnimde s\u00fcz\u00fcld\u00fc\u011f\u00fc anlardan biriydi. S\u00f6ylenebilecek her \u015feyin anlaml\u0131 olabilece\u011fi, s\u00f6yledikten sonra ise hi\u00e7bir anlam ifade etmeyece\u011fi anlar\u2026
“Ben,” dedim. “Farkl\u0131 t\u00fcrl\u00fc d\u00fc\u015f\u00fcnm\u00fc\u015ft\u00fcm.”
“Son d\u00f6nemler k\u00f6t\u00fcyd\u00fc, d\u00fczeltecektik ama.”
G\u00f6zlerinden d\u00fc\u015fen ilk ya\u015flar, yanaklar\u0131ndan s\u00fcz\u00fcl\u00fcrken, konu\u015fmam\u0131z\u0131n istedi\u011fim y\u00f6r\u00fcngenin \u00e7ok uza\u011f\u0131na do\u011fru gitti\u011fini fark ettim. “Seni \u00e7ok seviyorum,” dedim. Akl\u0131ma gelen en sa\u011fl\u0131kl\u0131 c\u00fcmleydi.
“Ne yapt\u0131n,” diye sordu. “D\u00fcr\u00fcst ol, biraz hatr\u0131m varsa.”
Derin bir nefes ald\u0131m. Hissetti\u011fim \u015fey, korkuydu. Her ne kadar tahmin edebilsem de, tam olarak kestiremiyordum alaca\u011f\u0131m tepkiyi. Korku, en ba\u015f\u0131ndan beri buydu.
“Tamam,” dedim. Ceplerimi yoklad\u0131m bir kez daha. Ceketimin sol i\u00e7 cebine uzand\u0131m. Birka\u00e7 saniye sonra sessizle\u015fti ortal\u0131k. Neden konu\u015fmad\u0131\u011f\u0131n\u0131 d\u00fc\u015f\u00fcn\u00fcrken, bir \u015feyler s\u00f6ylemesi gerekenin ben oldu\u011fumu hat\u0131rlad\u0131m.
Bazen hissedersiniz. Birka\u00e7 saniyeyi, \u00f6mr\u00fcn\u00fcz boyunca saklayaca\u011f\u0131n\u0131z\u0131 bilirsiniz. Bu y\u00fczden acele etmek istemedim. Y\u00fcz\u00fcn\u00fcn ezberlemi\u015f oldu\u011fum her detay\u0131n\u0131, iyice peki\u015ftirmek i\u00e7in, yeniden inceledim. Daima kusursuzdu.
Y\u00fcz\u00fck kutusunu, biraz daha yakla\u015ft\u0131rd\u0131m ona.
“El ele,” dedim. “D\u00fc\u015fe kalka, hep el ele y\u00fcr\u00fcmek ister misin bu yolu?”<\/p>\n\n\n\n
Yazar: Berkant C\u00f6del<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
(Bu yaz\u0131n\u0131n okunma s\u00fcresi yakla\u015f\u0131k 5 dakikad\u0131r.)“T\u00fcrk kahvesi,” dedim. “Sade, l\u00fctfen.”Ne zaman ke\u015ffetmi\u015ftik buray\u0131, hat\u0131rlamaya \u00e7al\u0131\u015ft\u0131m. Sonunun nereye […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"yoast_head":"\n