(Bu yaz\u0131n\u0131n okunma s\u00fcresi yakla\u015f\u0131k 3 dakika s\u00fcrmektedir.)<\/p>\n\n\n\n
Gecenin son demleri, sabah\u0131n ilk \u0131\u015f\u0131klar\u0131yd\u0131. Hayat\u0131n t\u00fcm renklerini \u00fczerinde toplayan, bir sa\u011fa bir sola savrulan r\u00fczgar g\u00fcl\u00fc misali.. Biliyordu, ka\u00e7t\u0131k\u00e7a daha \u00e7ok yakla\u015f\u0131yordu. Yaln\u0131zl\u0131\u011f\u0131n\u0131n derin esintisindeki so\u011fuklu\u011funu g\u00fcne\u015fin ilk \u0131\u015f\u0131klar\u0131 \u0131s\u0131t\u0131yordu. Korkuyordu bazen sevmekten, sevilmekten, mutluluktan.. Ya ne oldu\u011funu bu zamana kadar \u00f6\u011frenememi\u015fti, ya da hep bir bedelle bitmi\u015fti. \u00d6yle diren\u00e7liydi ki, kendi zincirlerine vuruldu\u011funu g\u00f6remiyordu. Her g\u00fcn yeni bir halka eklenmi\u015fti. Ac\u0131y\u0131 sevmi\u015f, \u00f6ylece al\u0131\u015ft\u0131r\u0131lm\u0131\u015ft\u0131 zaman\u0131nda. \u00d6yle yorgundu ki, o bile g\u00fczeldi. Bazense uzak, so\u011fuk ve \u00fcrkekti.. Oysa herkesten ne kadar farkl\u0131, ne kadar da ayn\u0131yd\u0131. Bakmaktan korkarken kendini g\u00f6rmeye zorlad\u0131. Ac\u0131 t\u00fcm bedenini sard\u0131k\u00e7a o daha sert esiyordu. Kanatt\u0131\u011f\u0131na emin olana kadar.. <\/p>\n\n\n\n
Savrula savrula belki de t\u00fcm bedeninle, ruhunla kendi i\u00e7ine \u00e7arpa \u00e7arpa g\u00f6r\u00fcyorsun. Her \u015fey diyemem ama \u00e7o\u011fu \u015fey kendinle ilgili. Bu y\u00fczdendi b\u00fct\u00fcn susu\u015flar, bu y\u00fczdendi b\u00fct\u00fcn ka\u00e7\u0131\u015flar. Belki ac\u0131mas\u0131zca su\u00e7lad\u0131n kendini, kimseyi su\u00e7lamad\u0131\u011f\u0131n kadar. F\u00fctursuzca yarg\u0131lad\u0131n, tek tek yap\u0131\u015ft\u0131rd\u0131n s\u0131fatlar\u0131 \u00fczerine. Pi\u015fman da oldun kimi zaman, yapt\u0131klar\u0131ndan veyahut ka\u00e7t\u0131klar\u0131ndan. Sen hari\u00e7 herkes en iyisini hak ediyor, sen hari\u00e7 herkes sevilmeye ve takdire de\u011fer oluyordu. \u00d6nce onlar\u0131 memnun ettin, kaoslar\u0131n\u0131n ortas\u0131nda s\u0131k\u0131\u015f\u0131p kald\u0131n. Sanmas\u0131nlar ki g\u00f6z\u00fcn\u00fc, kula\u011f\u0131n\u0131, a\u011fz\u0131n\u0131 kapad\u0131n diye ya da hepsini onlar\u0131n istekleri do\u011frultusunda a\u00e7t\u0131n diye memnunsun. Oysa sen buna mecburdun. Onlar hep kendilerini duydular, sen de onlar\u0131. Birilerine kendinden ge\u00e7ip gittik\u00e7e, i\u00e7indeki yaln\u0131z kald\u0131. Korkular\u0131n tutsakl\u0131\u011f\u0131, a\u011f\u0131r ad\u0131mlar\u0131n yorgunlu\u011fu ve bir adet sen. Her \u015feyin basbaya\u011f\u0131 fark\u0131nda olman\u0131n verdi\u011fi a\u011f\u0131rl\u0131kla g\u00f6zlerin uzaklara dal\u0131p gidiyordu. Soruyorum, ilk kim terk etti? Kim bu kadar cezaland\u0131rd\u0131 seni? <\/p>\n\n\n\n
Bir ku\u015f u\u00e7tu \u00fczerinden. Kanatlar\u0131 \u00f6zg\u00fcrl\u00fc\u011fe a\u00e7\u0131l\u0131rcas\u0131na r\u00fczgar g\u00fcl\u00fcn\u00fcn ba\u015f\u0131n\u0131 d\u00f6nd\u00fcr\u00fcyordu. Hat\u0131rlatmak istiyordu sanki bir \u015feyleri. Ac\u0131, \u00f6fke, sevgi, \u015fefkat, umut, g\u00fcven ve huzur\u2026 Hepsi ondayd\u0131, o rengarenk yapraklar\u0131ndayd\u0131. Bu y\u00fczdendi dikilece\u011fi her yere olan korkusuzlu\u011fu. Ne y\u00f6ne savrulursa savrulsun o hep orada olacakt\u0131. Oldu\u011fu gibi, yeterli, kabullenmi\u015f.. Her \u015fey r\u00fczgar\u0131n\u0131n ard\u0131nda kalacak, elbet bir g\u00fcn sona erecekti. Zaman gelecek, dal\u0131ndan yapra\u011f\u0131ndan par\u00e7alar kopacakt\u0131; zaman gelecek, kopan her bir par\u00e7as\u0131na iyi kilerle veda edip b\u00fcy\u00fcmeye do\u011fru uzanacakt\u0131. Hayat b\u00f6yleydi.\u201cYa\u015famak, ac\u0131 \u00e7ekmektir. Hayatta kalmak ise, bu ac\u0131da bir anlam bulmakt\u0131r.\u201d diyen Nietzsche, ne kadar hakl\u0131yd\u0131? <\/p>\n\n\n\n
\u015eimdi birka\u00e7 dakika dur ve sadece sor: <\/p>\n\n\n\n
Ben kimim? Neden buraday\u0131m? <\/p>\n\n\n\n
Ald\u0131\u011f\u0131n cevap belki tek kelime belki sadece bir his. \u015eimdi onu iyice sahiplendi\u011finden emin olarak, y\u0131llarca oradan oraya savurdu\u011fun kendini al ve hayata koyulmaya ba\u015fla. \u00c7\u00fcnk\u00fc bu bir devrim r\u00fczgar\u0131d\u0131r.<\/em><\/p>\n\n\n\n Yazar: Ceren Bayram<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Savrula savrula belki de t\u00fcm bedeninle, ruhunla kendi i\u00e7ine \u00e7arpa \u00e7arpa g\u00f6r\u00fcyorsun. Ne y\u00f6ne savrulursa savrulsun o hep orada olacakt\u0131. Oldu\u011fu gibi, yeterli, kabullenmi\u015f.<\/p>\n","protected":false},"author":46,"featured_media":2575,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2,4],"tags":[599,735],"yoast_head":"\n