Hava serin, t\u00fcylerim \u00fcrperiyor hafiften. Nil\u00fcfer\u2019in naif sesi a\u00e7\u0131k pencereye do\u011fru da\u011f\u0131l\u0131yor. G\u00f6n\u00fcl isterdi ki bir plakta \u00e7als\u0131n \u015fu \u015fark\u0131, olsun Nil\u00fcfer, can\u0131m\u0131z sa\u011folsun. \u00dc\u015f\u00fcrken uyumak tuhaf, donarak \u00f6lmek gibi. \u201cGer\u00e7ek sevgi ne imi\u015f, bilmeyenler anlas\u0131n.\u201d diyor Nil\u00fcfer. \u015e\u00fcphe kapl\u0131yor i\u00e7imi. Anlayam\u0131yorum Nil\u00fcfer, hi\u00e7 ya\u015fayamad\u0131m.<\/p>\n
Ses bo\u011fuk geliyor art\u0131k, ama naif hala. Bir koridora d\u00fc\u015fm\u00fc\u015f\u00fcm, duvarlar\u0131 boyal\u0131. \u0130lerliyorum d\u00fc\u015f\u00fcnmeden. Sa\u011fdaki ilk kap\u0131y\u0131 a\u00e7\u0131yorum yava\u015f\u00e7a. Ne g\u00f6reyim, kar\u015f\u0131mda d\u00fcnyan\u0131n en g\u00fczel kalpli be\u015flisi! Sait, Naz\u0131m, Turgut, Orhan, Aziz. Siz, diyorum; ne g\u00fczel adamlars\u0131n\u0131z! G\u00fcl\u00fcmseyip bak\u0131yorlar \u00f6ylece. Turgut\u2019a do\u011fru gidiyorum, g\u00f6zlerim doluyor giderek. Turgut, diyorum; beni de al\u0131n yan\u0131n\u0131za, n\u2019olursunuz! \u201cOlmaz m\u00fcbarek, bizim hikayemiz hepi topu 13 sayfa, senin yolun uzun.\u201d diyor. Uzun mu ki yolum? Belki ben de k\u0131rm\u0131z\u0131 bir kamyonetin k\u00fcllerine kar\u0131\u015fmaya mahkumum. Ama \u00f6yle diyorsan \u00f6yle olsun Turgut. G\u00f6zlerim ya\u015fl\u0131 \u00e7\u0131k\u0131yorum hikayelerinden.<\/p>\n
Koridorda devam ediyorum. Bir kap\u0131 daha var solda. Oraya giriyorum bu sefer de. Emre K\u0131nay, U\u011fur Polat, Zuhal Olcay, Meral Okay var kar\u015f\u0131mda. Siz ger\u00e7ek hayat\u0131n ta kendisisiniz. Mutlu sonlar yok sizde. Mutsuz sonlar\u0131 kabullenip onlarla mutlu olmak var. Sizin odan\u0131zda benim hayat\u0131mdan fazla samimiyet var sadece. Gitmek zorunday\u0131m, \u0130stanbul yoruyor insan\u0131. Ho\u015f\u00e7akal Yusuf abi, Ali abi, Olcay abla. En \u00e7ok da sen ho\u015f kal Havva abla; ge\u00e7ti\u011fin k\u00f6pr\u00fcn\u00fcn sonu cennet olsun.<\/p>\n
Yine d\u00f6nd\u00fcm koridorun bo\u015f yollar\u0131na. Bir kap\u0131 var sa\u011f\u0131mda, kap\u0131y\u0131 zor a\u00e7\u0131yorum, r\u00fczgar itiyor kap\u0131y\u0131. Buz gibi i\u00e7erisi. Her taraf kar, g\u00f6ky\u00fcz\u00fc mavi gri. Bembeyaz di\u015flerini g\u00f6stererek bir k\u00f6pek h\u0131rl\u0131yor yan\u0131mda. Beni sevmedi herhalde, korktu ya da benden. Arkas\u0131ndan gen\u00e7 bir adam geliyor, siyah beyaz. Tan\u0131yorum onu, hep siyah beyaz g\u00f6rd\u00fcm foto\u011fraflar\u0131n\u0131, ondand\u0131r renklenemeyi\u015fi r\u00fcyalar\u0131mda. Jack London. Yakla\u015f\u0131p Beyaz Di\u015f\u2019in boynunu ok\u015fuyor. E\u011filiyorum Beyaz Di\u015f\u2019e do\u011fru. \u201cSen de itaat ediyorsun insanlara. Onlar\u0131 sevmekten korkuyorsun, g\u00fcvenmiyorsun; biliyorum. Kurallar\u0131 ve cezalar\u0131 var, ac\u0131mazlar.\u201d. \u0130lk defa korkmuyorum bu kadar yak\u0131n\u0131mdaki bir hayvandan, \u00fcstelik de bir kurttan. Te\u015fekk\u00fcrler Jack London, hem insanlar\u0131 hem hayvanlar\u0131 anlatt\u0131n bana.<\/p>\n
Bu kap\u0131dan da \u00e7\u0131kmak zorunday\u0131m. Benim yerim koridor. Bana yer yok hi\u00e7bir odada. Her odada birilerinin hikayeleri var, en sevdiklerimin, en \u00f6zendiklerimin. Bense bo\u015f odalardan korkuyorum, kendi hikayemi yazam\u0131yorum. Hep ba\u015fka odalarda ar\u0131yorum huzuru, onlardan bir par\u00e7a beni mutlu edecekmi\u015f gibi. Belki de Turgut hakl\u0131d\u0131r, benim hikayem uzundur, acele etmeme gerek yoktur. Ya da belki bir evdir benim hikayem, yar\u0131m kalm\u0131\u015f paragraflar\u0131m birer odas\u0131d\u0131r o evin.<\/p>\n
Sen de sa\u011f ol Nil\u00fcfer, sesin hep yank\u0131lans\u0131n so\u011fuk koridorlarda gezinirken.<\/p>\n
YAZAR:<\/em> Hale \u0130pek KAYIKLIK<\/strong><\/p>\n