Etraf karanlıktı. Tek bir adım attım ve onun içine düştüm. Yavaş yavaş batıyor ve aşağı çekiliyordum. Hareket edemiyordum. Etrafımı saran noktalar kaskatı kesilmişti. İçim şişiyor, aklım taşıyordu.
Her yanımda sivrisinekler… Vızıldamaya başladılar. Hep bir ağızdan sesleri yükselip alçalarak bana bir şeyler söylüyorlardı. Kafamın içinde sesleri dolanmaya, o minik kanatlarından dikenler salmaya başladılar üzerime üzerime. Vızıldamalar kükreme seslerine dönüştü. Dinleyemiyor, düşünemiyordum. Bunları yapmak istediğim de pek söylenemezdi.
Hem tamamen her şeyden kopmuş hem de tamamen kendimde gibiydim. Nefes alamıyorken, nasıl çıkacağımı düşünmezken, altında kalacağımdan korkmuyorken, kendimden uzak değilken ama yakın da hissedemiyorken…
Hop! O da ne? E içine çekmiyormuş ki bu!
Tahmin edersiniz ki kendimi bataklığın içinde çırpına çırpına daha fazla batıyor ve en sonunda bataklığa gömülecekmiş gibi hissediyordum.
Ta ki bunun bir uydurma olduğunu öğrenene kadar…
Oysa bataklığa saplanma halindeyken ona daha fazla gömülmek bilimsel olarak mümkün değilmiş. Bataklığa düşebilirmişiz ama batamazmışız. Fizik yasaları nedeniyle istesem de batamıyormuşum. O yüzden benim de böyle hissetmeye hakkım yokmuş. Bilim insanları açıklamış, bana da haddim olmayan şeyleri hissetmemek düşüyormuş. Ama çok istersem, batmak için tutturursam biraz batabilirmişim. Kum yeniden suyla karışmaya başladığında kaldırma gücü arttığından tekrar üste çıkarmışım. Yani ben istediğim kadar debelensem de tamamen bataklığa gömülmeyecekmişim.
Madem bilimsel açıklamaları var, madem böyle hissetmem söz konusu bile değil ben de menfi duygularıma yenik düşemezdim. Çabalamalıydım. Kıyısına erişebilip yüzeyine çıkmalıydım. Hatta belki birkaç tur üstünde koşabilirim de.
Sivrisinekleri de pek bir abartmıştım. Kükreme mi? Vız gelir.
Yazar: Feray Ünsal
