<\/p>\n\n\n\n
(Bu yaz\u0131n\u0131n okunma s\u00fcresi 2 dakikad\u0131r.) <\/p>\n\n\n\n
Baz\u0131 anlar olur; hayat\u0131m\u0131zdan insanlar \u00e7\u0131k\u0131p gider. Baz\u0131lar\u0131 sessizce, bize bile fark ettirmeden; baz\u0131lar\u0131 ise koskoca bir kaosla… Ne oldu\u011funu anlamadan, sa\u00e7ma gerek\u00e7elerle \u00e7\u0131karlar. Hatta bazen biz \u00e7\u0131kar\u0131r\u0131z onlar\u0131. Sadece bir g\u00fcn \u00f6nce \u201chayat\u0131mdaki en de\u011ferli insanlardan biri\u201d dedi\u011fimiz ki\u015filer, bir g\u00fcn sonra bizim i\u00e7in bir hi\u00e7 olabilir. Bu kadar kolayd\u0131r her \u015fey. \u00c7ok sevmemiz veya de\u011fer vermemiz bir fark yaratmaz; gitmek isterler ve giderler.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
Bizim \u00e7\u0131karmam\u0131z da zaten onlar\u0131n gitmek istedi\u011findendir. <\/p>\n\n\n\n
Bazen bu bizi \u00e7ok fazla k\u0131rar, \u00e7ok fazla yaralar. Kendimizi su\u00e7lar\u0131z, onlar\u0131n gitmek istedi\u011fini kabul etmeyiz. Hatta bu ger\u00e7e\u011fi g\u00f6rmeyiz bile. Kendimizi su\u00e7lu ilan eder, gitmemeleri i\u00e7in elimizden geleni yapar\u0131z. Tabii bu hi\u00e7bir etki yaratmaz; gitmek isteyen her t\u00fcrl\u00fc gider. Bizim yapabilece\u011fimiz tek \u015fey, gidi\u015flerini geciktirmektir. Gururumuz \u00e7al\u0131\u015fmaz, kendimize olan sayg\u0131m\u0131z g\u00f6r\u00fcnmez. Sadece bildi\u011fimiz, g\u00f6rd\u00fc\u011f\u00fcm\u00fcz tek \u015fey, onlar\u0131n gidi\u015finden sonraki halimizin hi\u00e7 iyi g\u00f6r\u00fcnmedi\u011fidir g\u00f6z\u00fcm\u00fcze.\u00a0<\/p>\n\n\n\n
Bazense sadece rahatlar\u0131z. Giden, beraberinde \u00fczerimizdeki y\u00fck\u00fc de g\u00f6t\u00fcr\u00fcr; gitmek istedi\u011fi i\u00e7in bizde olu\u015fturdu\u011fu y\u00fck\u00fc… Fark etmeden ta\u015f\u0131d\u0131\u011f\u0131m\u0131z bu y\u00fck, onunla beraber yok olur hayat\u0131m\u0131zda. Ve rahatlar\u0131z. <\/strong>\u0130\u015fte o zaman fark ederiz, o ki\u015finin ger\u00e7ekten gitmesi gerekti\u011fini. \u0130\u015fte o zaman anlar\u0131z, asl\u0131nda kendimizi d\u00fc\u015f\u00fcnmemiz gerekti\u011fini.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n\n Halbuki o ki\u015fi bir s\u00fcre \u00f6nce \u00e7ok sevdi\u011fimiz sevgilimiz, \u00e7ok de\u011fer verdi\u011fimiz arkada\u015f\u0131m\u0131z ya da karde\u015fim dedi\u011fimiz dostumuzdu. Bu ger\u00e7ek bir yandan yaralar; bir yandan da \u201cili\u015fkiler bu kadar kolay sonlanabiliyor mu?\u201d diye sorgulat\u0131r. Fakat bu sorgu i\u015flevsiz bir sorgudur. \u00c7\u00fcnk\u00fc giden, gitmek i\u00e7in b\u00fct\u00fcn e\u015fyalar\u0131n\u0131 haz\u0131rlam\u0131\u015f, yola \u00e7\u0131kmay\u0131 bekliyordur sadece.\u00a0<\/p>\n\n\n\n Bize d\u00fc\u015fen tek \u015fey, bu yolda onlar\u0131 sessizce u\u011furlamakt\u0131r. Bilmemiz gerekir ki kald\u0131k\u00e7a y\u00fck olacakt\u0131r bize gitmek isteyen ki\u015fi. Ve bilmemiz gerekir ki onsuz hayat\u0131m\u0131z ger\u00e7ekten \u00e7ok daha g\u00fczel olacakt\u0131r.\u00a0<\/p>\n\n\n\n Yazar: Merve Co\u015fkun<\/p>\n\n\n\n